In liefdevolle herinnering

17 februari 2012.
Een rare dag
Een verdrietige dag
Een blije dag
Een dag die hoort bij jou
Dat zal altijd zo blijven
17 februari is jouw dag
Een dag waarin ik mag huilen
Een dag waarin ik mag mijmeren
over jouw handjes
over jou teentjes
over hoe het geweest zou zijn
als je er nog was.
Dat je nu een man zou zijn
van 19 jaar.
19 jaar…
Wat zou jouw reactie zijn geweest
als je hoorde van het nieuws?
Je broer doet stoer
maar vindt het stiekem heel leuk
Je zusje schreeuwt het van de daken
dit was haar grote wens.
En ik?
Ik ben verwonderd…
Is het toeval
dat ik vandaag
op 17 februari
voor het eerst jouw nieuwe
broertje of zusje
zie?
Ik zal je nooit vergeten
Je bent even belangrijk voor mij
als je broer, je zus,
en dit kleine wezentje in mijn buik
En ook hem of haar
zal ik vertellen
over de zoon
die ik zo ontzettend mis…

In liefdevolle herinnering
Marc Remmers ♥17-02-1993†

3 reacties

Opgeslagen onder That's life

We benne d’r nog!

Ja,ja! Ik leef nog! Zowel in de dagelijkse beslommeringen als hier vanwaar ik zowaar de sleutel nog kon vinden. Want het zal niemand ontgaan zijn. Afgelopen zaterdag 21 mei 2011 zaten we allemaal vol spanning en met samengeknepen billetjes te wachten op hét moment supreme.
De dag des oordeels zou zijn aangebroken volgens één of andere Amerikaanse godsdienstwaanzinnige die luistert naar de al even waanzinnige naam Harold Camping.
“Alle” beminde gelovigen zouden bij elkaar geharkt worden en zouden een enkeltje richting de hemel krijgen alwaar Petrus al ongeduldig met de sleutels van de hut van God zou staan te rammelen. Druk zou hij het niet krijgen aangezien het aantal wereldburgers van onbesproken gedrag heden ten dagen op één hand te tellen zijn.
Nee, drie dolle dwaze dagen-perikelen, gepropt in één dag, zouden zich manifesteren voor de poorten van de Hel alwaar niemand minder dan Lucifer de scepter zwaait.
Hoe het ook zij, we hebben met zijn allen snoeihard voor Jan met de korte lul een godganse dag onder tafels en in kelders gebivakkeerd.
De zon scheen uitbundig en de voorspelde Apocalyps bleef uit. De lachende derde zijn, zonder twijfel, de aanbieders van noodpakketten waar men, áls meneer Camping het bij het rechte eind had gehad, ook geen ene fuck meer aan had gehad.
Hoe dan ook, we benne dr nog! Hoewel ik niet anders verwacht had (ondergetekende is namelijk één van de kanslozen die voor de poorten van de Bijenkorf Hel zou hebben staan te dringen. Atheïst dus), zijn er nog zat goedgelovige Thomassen die zondagmorgen nog enigszins beduusd richting het aardse huis van God schuifelden. Zich afvragend of de Almachtige zich misschien verslapen had of dat die 70 jaar bijbelstudie van meneer Camping toch zijn grijze cellen, een soort van beetje, heeft aangevroten.
Meneer Michael Aitchison, aanhanger van Camping, is er inmiddels ook wel van doordrongen dat Camping niets meer en niets minder is dan een valse relnicht profeet, zo lezen wij in de Volkskrant.
Hij is geschokt want hij was er rotsvast van overtuigd dat “het” zou gebeuren maar, aldus meneer Koekoek, “Dit is geen reden om aan mijn geloof te twijfelen.”.
Ach ja, sommige mensen leren het ook nooit.
Anyway, we kunnen weer zorgeloos dagelijks aansluiten in de file richting onze schizofrene baas want die rekeningen mogen we lekker tóch nog betalen, volgende week zondag zit je tóch nog aan de oudbakken cake en de slappe koffie bij je schoonmoeder, en Geert, gooi er nog even een peroxide-boost tegenan en trek je stropdas even recht, want dat beklaagdenbankje is nog altijd “all yours”.
Dus, om een lang verhaal nog wat langer te maken. We klooien lekker nog een poosje door, we maken nog wat meer schulden, we vreten er nog wat kilo’s aan en we leggen de wapens nog niet neer. Tot 21 december 2012. En dan zullen we zien of de Maya’s meer kennis van zaken hadden.
Joie de vivre.

4 reacties

Opgeslagen onder Religieuze shit., Shocking, Slap gelul, That's life, Uncategorized

Marc, 17-02-1993 — 17-02-2011

Photobucket

In memoriam. Marc Remmers. ♥†17-02-1993†♥

Het zijn woorden die iedere ouder zó vaak heeft gehoord. Geniet van je kinderen, want voor je het weet zijn ze groot. En langzaamaan moet je ze los gaan laten. Steeds een beetje meer…
Ze leren lopen, je hoeft ze niet meer steeds aan het handje te houden.
Ze gaan naar school. Eerst breng je ze weg en haal je ze weer op. Tot het moment komt dat ze alleen willen. En dan zwaai je ze uit vanuit de deuropening. Brok in je keel. Wat gaat het hard. Weer een draadje dat doorgeknipt word.
Ze krijgen hun eerste vriendje of vriendinnetje. Mama is niet meer de enige belangrijkste persoon in hun leven. De horizon verbreedt, steeds een beetje meer…
Ze kiezen en kopen zelf hun kleren, hun schoenen. Mama’s smaak is niet meer cool.
Ze gaan uit… “Mam, je hoeft niet op me te wachten. Ik weet niet hoelaat ik thuis kom.” Maar toch wacht je. Tot je de sleutel in het slot hoort steken.
Want dat doe je, voor je kind… En met alle wil, en met alle kracht, en tegen beter weten in, probeer je te verhoeden dat er nóg meer draadjes worden doorgeknipt.
Maar hoeveel draadjes er na verloop van tijd ook doorgeknipt worden, één draadje zal het houden. Dat ene, onzichtbare draadje zal voor altijd de moeder met haar kind verbinden.
Lieve Marc, ook voor jou was er een zorgvuldig web van draadjes gesponnen. De acht maanden dat je in mijn buik zat, kwam er elke dag, ieder uur, iedere minuut, elke seconde een draadje bij. Maar al die draadjes, uit pure liefde gecreëerd, werden onverwacht en ongewild, in één grote haal vernietigd. Allemaal, op dat ene onzichtbare draadje na…
18 jaar, lieve schat. 18 jaar geleden moest ik jou al laten gaan. Het was te vroeg, véél te vroeg. Maar ik heb je nooit losgelaten, niet écht, niet helemaal…
Die ene onzichtbare draad is ook tussen ons sterk genoeg om je voor altijd aan me te verbinden. Zodat ik me je voor altijd zal blijven herinneren.
Lieve mooie kleine perfecte Marc met je prachtige zwarte haartjes, je kleine knuistjes en je schattige friemelteentjes. Ik mis je nog iedere dag.

Ik hou van jou. Kus, mama.

3 reacties

Opgeslagen onder That's life

Vrouwen en voetbal

Ze was er helemaal klaar voor. In een net iets te strak oranje t-shirtje, rood-wit-blauwe vlaggetjes op haar wangen en een oranje boa, die trouwens enorm in de rui bleek te zijn, enterde ze the building. Ik had haar van te voren gewaarschuwd haar vuvuzela thuis te laten, tenzij ze het risico wilde lopen de herrietoeter terug te vinden in lichaamsopeningen waar ze liever iets anders in had gehad.
Al lang voor de wedstrijd begon had ze haar mond vol over Kuyt, Van der Vaart, Sneijder en Eljero Elia. In eerste instantie was ik onder de indruk. In tweede instantie viel me op dat bij het noemen van deze namen er verdachte puntjes in haar shirtje verschenen, haar ogen verdacht begonnen te glanzen en er een klein sliertje kwijl uit haar linker mondhoek droop.
Mijn vermoeden dat we hier te maken hadden met een dametje dat net zo veel van voetbal af wist als van de stelling van Pythagoras en dus louter ging voor de looks van onze nationale voetbalhelden, groeide met de minuut. En mijn vermoeden bleek juist te zijn.
Al vanaf de eerste minuut na de aftrap waren de “oeh’s” en “aah’s” niet van de lucht. Als in de 29e minuut De Jong door een harde tackle de enkels van Jorgensen bijkans in tweeën trapt ziet mevrouw haar kans schoon om vol overgave “SCHWALBE” alsmede “KUTSCHEIDS” te roepen.
Verder vond mevrouw het nodig om het haar van van Persie te becommentarieren, was het toch wel heel jammer dat Pierre van Hooijdonk niet meespeelde en riep ze, na een mooie redding van Stekelenburg, dat Edwin van der Sar dat toch wel heel goed gedaan had.
Op mijn vraag of ze vaak voetbal keek beaamde ze volmondig om twee minuten later bloedserieus te vragen welke kant Nederland nou eigenlijk op moest spelen.
Als Poulsen van Denemarken aan het begin van de tweede helft in eigen doel kopt is onze voetbal-nitwit zwaar verontwaardigd omdat we juichen want HALLO?! Da’s wel de tegenpartij die scoort hoor! Ja, schat, in eigen doel, dus punt voor ons. Toen snapte ze er helemaal niks meer van.
Ik zal jullie de rest van mevrouw’s stompzinnige opmerkingen besparen, maar geloof me, het was tenenkrommend. Dit soort kanslozen zijn er nou debet aan dat wij vrouwen door de mannen niet serieus worden genomen als het voetbal betreft.
Anyway, na mijn ervaring met deze volslagen voetbal-n00b schaam ik mij opeens niet meer voor het feit dat ik niet precies uit kan leggen wat buitenspel is.
Als afsluiter wilde ik jullie de laatste oneliner van de hoofdrolspeelster van dit verhaal niet onthouden. Ze verheugd zich enorm op zaterdag als Nederland tegen Mexico moet spelen…

Ik ben Tassie! En tegen wie moet Japan dan zaterdag? Kus.

6 reacties

Opgeslagen onder Ik spuug, Sport

What women want.

Anno 2010 is het voor een vrouw net zo normaal als het hebben van een elektrische tandenborstel. Het hebben van een vibo of een dildo, of allebei. De één heeft een beschaafd baby-roze vingervibootje en de ander heeft een knalpaarse super Tarzan 3000 die op drie plekken tegelijk voor een astronomisch hoogtepunt zorgt. En er zijn ook vrouwen die een compleet arsenaal uitgestald op hun nachtkastje hebben met een even breed en diep assortiment als de Digros.
Voor de broodnodige afwisseling. Je eet tenslotte ook niet iedere dag pindakaas op je bammetje. Heel normaal en alom geaccepteerd.
Bij een abonnement op de Viva krijg je als welkomstkado een perfect gestylde plastic lul. En bij de Etos liggen ze schaamteloos tussen de tampons en de Lactacyd. Het is immers voor één en dezelfde pot nat.
Als je vrijgezel bent is er natuurlijk geen haan die naar je relatie met die siliconen genotsknots kraait. Maar wat als je geen happy single bent? Wat vinden de wederhelften ervan dat hun vrouwtje soms, vrij frequent of 5 keer op een dag, haar intieme massagestaaf ter hand neemt? Voelen ze zich bedreigd? Of ge-intimideerd omdat het speledingetje 2 keer zo lang en 1 keer zo dik is als hun eigen jongeheer? Vragen, vragen, vragen. Die zeer waarschijnlijk nooit beantwoord zullen worden want de gemiddelde vent zou nog liever zijn tong afbijten dan toegeven dat hij jaloers is op een plastieken piemel.
Het duel aangaan met haar G-spot Hummer, haar Knobbly Wobbly Rabbit of haar Delightful Finger heeft ook geen zin want het credo van de hedendaagse moderne vrouw is “my way or the highway” en dan trek je, als man zijnde, letterlijk en figuurlijk aan het kortste eind.
Dat wordt dus water bij de wijn doen. En dat kán! Hoera!
Het is nu namelijk mogelijk om je vriendin cq vrouw een dildo kado te doen in de vorm van….je bloedeigen fallus! Of ie nou groot, klein of nog kleiner is, recht of met een haarspeldbocht, blank, Nutricia-bruin of zo zwart als de kachel. Maakt allemaal niks uit. Je kleit “gewoon” de non-toxic, hypo-allergene modelleer-gel om je tokus, laat het goedje er anderhalve minuut omheen zitten en schuift hem van je dingetje af en voila! Nog even opvullen en je hebt hét perfecte verjaardagskado voor je, op solosex beluste, vrouwtje.
Voor degene die zo content zijn met hun geslachtsdeel dat ze het zonde vinden dat deze verborgen ligt in het nachtkastje dan is het ook mogelijk om op dezelfde wijze er een kaars van te maken. Leuk voor op de salontafel. En voor de ouwe snoeperds onder ons, die helaas niet lenig genoeg zijn om zichzelf oraal te bevredigen, is er ook een chocolade-versie in de aanbieding. En als je écht hopeloos narcistisch bent dan kan je er zelfs één van zeep maken. Dit zijn producten die je leven zullen veranderen!
Vrouwtje blij, jij blij, iedereen blij.
Alleen voor de heren die behept zijn met een micropenis(Nee, geen plaatje, dat ging zelfs mij te ver. Google en huiver zelf!) zou ik dit doe-het-zelf pakket afraden. Zonde van het materiaal dat overblijft én je vrouw gaat het je niet in dank afnemen. ZE HEEFT DIE TARZAN NAMELIJK NIET VOOR JAN MET DE KORTE LUL!
Persoonlijk ga ik voor de penis-bakvorm. Ik ben namelijk dol op natte keek.

Ik ben Tassie! Toch jammer dat het net moederdag is geweest. Kus.

5 reacties

Opgeslagen onder Humor, Sexualiteit, Slap gelul

Ik ben ziek. Ik heb AAADD.

Voor degenen die 30 of ouder zijn: Heb jij ook AAADD?
Ze hebben eindelijk een diagnose gevonden voor mijn probleem. HOERA! het heet AAADD of Age Activated Attention Deficit Disorder.

Dit zijn de symptomen:

’s Morgens beslis ik vol goede moed dat ik de ramen wil gaan zemen, van binnen én van buiten. Dus ik loop naar het keukenkastje voor de emmer, spons en zeem. In de keuken zie ik dat er nog een afwasje staat. Eerst die maar even wegwerken want stel dat je visite krijgt, staat zo slordig. Dan zie je dat er geen schone theedoek hangt, dus je loopt naar de linnenkast in de slaapkamer voor een schone theedoek. Met de theedoek in je hand loop je terug maar in de gang zie je dat de kapstok bijna instort van de vele jassen die eraan hangen. De theedoek leg je neer, want eerst even die winterjassen opbergen op zolder, het is immers al lente. Op de overloop zie je ineens de afstandsbediening van de tv liggen. Heeft je dochter zeker mee lopen sjouwen. Het lijkt je verstandig die a.b maar even in de huiskamer bij de tv te leggen want als je vanavond tv wilt kijken en je bent de a.b kwijt dan denk je er natuurlijk never nooit meer aan dat die op de overloop ligt te slingeren. Dus je legt de winterjassen neer en loopt met de a.b naar de huiskamer. Als je langs de eettafel loopt zie je dat daar nog een stapeltje post ligt en, oja!, daar moeten nog rekeningen tussen zitten die nodig betaald moeten worden. Dus je legt de afstandsbediening op een stoel en spit de post door. 3 rekeningen vis je ervan tussen, maar die ga je zo betalen want die folders, die moeten eerst nog even bij het oud papier worden gelegd, dan ben je daar ook weer vanaf. Met de folders in je hand ga je op weg naar de doos voor oud papier en onderweg kom je langs de caviakooi en fluiten de cavia,s je van de honger luid toe. Arme beestjes, die moeten eerst eten. Je legt de folders op een bijzettafeltje en pakt de bus met caviavoer. Leeg! Op naar de voorraadkast voor een nieuwe doos en daar aangekomen kom je ineens een potje pesto tegen die al zeker 4 maanden over de datum is. Eerst maar even kijken wat er nog meer weggegooid kan worden. Je pakt een vuilniszak en vult die met allerhande etenswaren dat al bijna vanzelf wegloopt. Op weg naar de container met de loodzware zak zie je je fiets staan en je bedenkt je opeens dat je band nodig opgepompt moet worden. Je zet de vuilniszak naast je fiets en gaat naar de schuur voor de fietspomp. Schuur op slot! Dus je loopt weer naar binnen voor je sleutels, en mits gaat de telefoon. Je neemt op en het is je vriendin die belt voor een lulpraatje. Je kletst even, maar verontschuldigd je al gauw want je hebt het zó druk! Je legt de hoorn neer en dan valt je oog op een glas cola die naast je laptop staat. Die maar snel wegzetten want als dat glas omvalt kan je dag met je handje tegen de laptop zeggen. Op het moment dat je met het glas richting keuken loopt hoor je je man thuiskomen uit zijn werk. Je zet het glas snel op de vensterbank en begroet hem met een zoen.
Dus op het eind van de dag:
Zijn de ramen niet gezeemd.
Is de afwas niet gedaan.
Liggen de winterjassen op een hoop op de overloop.
Vloekt je man omdat hij de afstandsbediening niet kan vinden.
Zijn de rekeningen niet betaald.
Liggen de folders op een slordige hoop in de gang.
Liggen de cavia’s te spreeuwwieken in hun kooi van de honger.
Staat de volle vuilniszak midden op het tuinpad, er kan geen mens meer langs.
Zijn de banden van je fiets nog zachter dan marshmallows.
Is het glas cola omgevallen tussen de petunia’s.
En moet je man de pizzalijn bellen want er is ook nog geen aardappel geschild.
Je probeert te ontdekken hoe het kan dat er vandaag niks gebeurd is. Je begrijpt er niks van want je bent heel de dag zo druk bezig geweest!

Ik ben me ervan bewust dat ik een serieus probleem heb en moet dringend professionele hulp inschakelen…maar eerst even mijn mail checken.

Ik ben Tassie! Kus.

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Maria Mosterd, jokkebrok

Sinds een aantal jaren is het fenomeen “Loverboy” behoorlijk actueel in Lolland. Meisje Mosterd heeft hierbij een flinke vinger in de pap gehad. In 2008 schreef deze jongedame het boek “Echte mannen eten geen kaas” waarin zij beschreef dat zij maar liefst 4 jaar in de macht was van loverboy Manou en dat zij onder druk van deze knul de meest afschuwelijke dingen moest doen en ondergaan. Manou zou de leider zijn van een criminele organisatie waarin hij als heuse pimp vele minderjarige meisjes zou ronselen voor de prostitutie maar ook voor zaken als gaybashen, drugsdealen en de meest afschuwelijke martelpraktijken zou hij zijn, met veel goud beringde, hand niet omdraaien.
Een kwart miljoen mensen holden in draf naar de boekwinkel om dit boek in hun bezit te krijgen, ik zelf incluis. In eerst instantie slikten al deze ramptoeristen het verhaal van Mosterd als zoete koek en ook het boek van moedertje Mosterd (Ik stond laatst voor een poppenkraam) en het vervolg op Echte mannen eten geen kaas  (Bindi) gingen als zoete broodjes over de toonbank.
Maria draafde, aan de hand van mammie, in plenty tv-programma’s op om , al lieflijk lachend tegen de camera’s, haar bizarre verhaal te doen.
Onder andere Paul Rosenmöller, Matthijs van Nieuwkerk, Robert Jensen en Andries Knevel ontvingen haar met open armen.
Met een grote spa werden de vele eurootjes die ze verdiende aan haar verhaal binnengeschept.
Maar al is de leugen nog zo snel(én succesvol), de waarheid achterhaald haar wel. En dat bleek maar weer eens al te waar toen niemand minder dan Peter R. de Vries zich er eens mee ging bemoeien. Én toen misdaadjournalist Hendrik Jan Korterink de boel eens nader ging uitspitten. Na nauwkeurig onderzoek van deze heren bleek dat het verhaal van de jongedame nog harder rammelde dan de kettingkast van mijn ouwe opoefiets.
Voormalige vriendinnen verklaarden dat Maria “een rijke fantasie” heeft, het vele spijbelen van school, dat Mosterd pretendeerde, werd keihard onderuitgehaald door oud-klasgenoten en een rechtzaak tegen de scholengemeenschap waar Maria op zat met een eis tot smartengeld(€74.000!) omdat de school niet zou zorgen voor een veilige leeromgeving en een onzorgvuldig absentie-beleid zou voeren werd ijskoud verloren omdat gebleken was dat deze heilige Maria helemaal niet veelvuldig absent was maar most of the time keurig in de schoolbanken met haar eigen potlood zat te spelen en dus niet met de potloden van de vele kerels waar ze zich, onder dwang van Manou, door moest laten volblaffen.
Ook tijdstippen, locaties en genoemde personen bleken veelal niet te kloppen of zelfs niet te bestaan en meisjes die geronseld en “verkocht” voor de prostitutie zouden zijn en homo’s die Manou zou hebben laten “verdwijnen” zijn nooit als vermist opgegeven.
Voor ondergetekende is het inmiddels wel duidelijk dat we hier te maken hebben met iemand met een héle dikke duim.
Hiermee wil ik overigens niet pretenderen dat Maria niet de nodige ellende “over zich heen” heeft gekregen. Ze zal vast wel nare dingen hebben meegemaakt, maar doordat ze haar verhaal met leugens heeft doorspekt wordt het erg moeilijk om de fictie van de non-fictie te onderscheiden.
Typisch gevalletje van eigen schuld, dikke bult.
En als je dan je vermeende pooier óók nog eens via Twitter nog zwarter gaat maken dan ie al is, dan ben je, wat mij betreft, het laatste stukje geloofwaardigheid en respect wat er nog van over was óók nog kwijt.

Ze zeggen wel eens dat als je mosterd eet dat je daar van gaat liegen, maar als je Mosterd héét is het helemáal erg!

Ik ben Tassie! Kus.

2 reacties

Opgeslagen onder Nieuws, Shocking, Uncategorized