De Vegan Streaker doet huilie.

Hallokidoki!
Vergeet Sloran van der Joot. Vergeet Weert Gilders met zijn fillum die we, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, toch nooit krijgen te zien. We hebben namelijk een nieuwe prominente malloot in ons midden! De Vegan Streaker! Ofwel, Peterrrr Janssen die, gehuld in een nietsverhullende zwarte string, de uitzending bij Paul de Leeuw danig kwam verstoren. Nog niet gezien? Rijst de vraag onder welke steen jij huist, maar vooruit, a’blieft! Deze rozebotteljam-vretende dierenleedactivist vindt de actie van Paul de Leeuw als reactie op zíjn actie(vat U ‘em nog?) een regelrechte vorm van aanranding! Sja, sneu natuurlijk dat je pielemuis nu bij tout ‘Ollanda op het netvlies staat gegrift, maar dan had je Andries Knevel maar moeten uitkiezen!
Laten we de definitie van “streaker” eens onder de loep nemen. Walla!

Een streaker is een persoon die bij een openbaar evenement onverwachts naakt ten tonele verschijnt met het doel het evenement te verstoren, te provoceren, of zichzelf in de schijnwerpers te plaatsen.

Náákt dus, en niet met één of andere foute string van slechte kwaliteit aan je reet! Wat je met een permanent marker op je lijf kalkt, moet je dan óók waarmaken, hé. En daar heeft Paultje je even een handje bij geholpen, dan moet je achteraf óók niet huilie doen! Behalve een veganist en een moralist is deze Peterrrrr Janssen óók nog een anti-kapitalist! 22 jaar, werkloos(want dus tégen het kapitalisme) en het is niet duidelijk óf ie überhaupt ooit gewerkt heeft. Ah, wederom walla! Zijn rozebotteljam, tofuburgers, diervriendelijke reetveters en plastieken waterschoentjes financiert meneer dus over de ruggen van ons, hardwerkende medelanders. Ga voortaan even lekker op de eerste maandag van de maand streaken bij het loket van de Sociale Dienst als je je bijstandsbriefje komt inleveren en val mij er niet mee lastig als ik met het zweet nog op mijn rug van een week hard werken voor de televisie wil genieten van een lekker toastje foie gras cranberrypaté.

Ik ben Tassie. Nu even mijn blouse streaken. Kus.

Hoe word ik een viswijf?

Goed, wat zal ik vandaag weer eens eten? Es even zien. Dat wordt dan een “rare” biefstukje in een visolie-marinade, gemengde salade met tonijn met daarover een visolie-vinaigrette en aardappeltjes gebakken in, U raadt het al, visolie. Als voorgerecht houd ik het op een pittige bouillabaise(vissoep) en qua nagerecht lijkt me een chocolademousse van 15 gram pure chocolade wel geschikt. Over een culinair hoogstandje gesproken! Oké, ik geef toe, ik sta niet echt te popelen om mijn slabbetje voor te binden, maar ‘t is ff een kwestie van door de zure appel heenbijten en dan zou het me vanavond zomaar 100 orgasmes op kunnen leveren ! Althans, als ik Marrena Lindberg, therapeute en schrijfster van het boek “Orgasmedieet”, moet geloven. Wát een bloody fokking flauwekul! Visoliecapsules en pure chocolade om je liefdesleven een boost te geven, dan heb je in je seksuele ontdekkingstocht tóch een keer een cruciale afslag gemist hoor, Mevrouw Lindberg! Of meneer Lindberg, dát kan natuurlijk óók. Moet je hem toch maar eens uitleggen dat de clitoris géén vulkaan in Griekenland is en dat de g-spot níet die rode stip in het midden van je koekenpan is om te zien of ie wel goed heet is! Verder stelt Lindberg dat suiker, koffie, sojaprodukten en tabak je seksuele lusten genadeloos te gronde richt. Zat er in chocolade nou óók geen suiker? However, die koffie kan me dan zowiezo gestolen worden, maar wat de rest betreft: suiker en soja passeren wél met enige regelmaat mijn maag-darmkanaal en geloof me, dat doet bij míj niks af aan mijn libido. Bovendien kan ik uit ervaring beamen dat het ontberen van tabak juist helemaal niet bevorderlijk is voor je sexlife. Neem mij mijn sigaretje af en alle lust in wat dan ook vergaat me, dus zéker ook in geyle neuqsex! Goed, 100 orgasmes op één dag heb ik tot op heden nog niet mogen ervaren, maar erg rouwig ben ik daar ook niet om. Ik neem genoegen met 75…

Ik ben Tassie. Loopt een blinde man langs de visboer en zegt vriendelijk: Goedendag dames. Kus.

Zuigt U mee?

Laten we eens gek doen en er, zo vlak voor het weekend, nog een typisch gevalletje “volslagen nutteloos onderzoek” tegenaan gooien. Onderzoek van de Amerikaanse witgoedfabrikant “Hoover” onder Nederlandsche huishoudens heeft uitgewezen:”Frans Bauer zuigt het lekkerst”. Als na het lezen van deze mededeling uw inbeeldingsvermogen terstond geplaagd word door volkomen ongewenste visioenen, raad ik U aan eerst maar even op deze link te klikken. Juist ja, volgens de gemiddelde Lollandsche huismuts is tapijtpijpen dus leukerder als Fransie Bauer gelijktijdig je trommelvliesjes doorboort. Asjeblieft, en wéér een veer in de reet van ’s lands bekendste knuffelkamper. Nou beaam ik volmondig dat muziek bij een Kwalitatief Uitermate Teleurstellend karweitje als stofzuigen een absoluut onmisbare factor is, maar over het feit of dat van Bauer moet zijn, is mijn mening in deze zonder meer negatief. Já, mijn Ipod is óók mijn steun en toeverlaat tijdens het stofzuigen. En tijdens het afwassen, ramen zemen, eten koken, schaamstreek ontharen en als ik op de porseleinen troon regeer. En já, ik geef ruiterlijk toe dat niet alle muziek die zich dan openbaart door iedereen gewaardeerd word(met het complete repertoire van Ernst, Bobbie en de Rest als absoluut dieptepunt, maar die staan erop voor mijn vierjarige dochter *kuch*), doch dat Fijnaartse gekweel laat ik mijn gehoorgangen onder geen enkele voorwaarde meer betreden. Niet meer betreden? Jawel, U leest het goed. Ik ken ze wel, ik ken ze fokking allemáál! Van “Als sterren aan de hemel staan” tot “Heb je even voor mij?”, ik zing ze allemaal mee, met “dank” aan mijn wanstaltige ex die een regelrechte die-hardfan was. Gelukkig houdt Mr. Boilingpoints van héél andere muziek. Hoewel ik ook niet altijd zit te wachten op de takkeherrie van Limp Bizkit en Rage against the Machine, want dán is 88 uur tapijtpijpen eveneens een aanslag op je zenuwstelsel.

Even wat anders. Morgenavond doen BP, Styleless, Ditta én ondergetekende als team mee aan een heuse popquiz in ‘t Dolhuys te Dordrecht. De opbrengst komt geheel ten goede aan de Cliniclowns. Dat we gaan winnen is uiteraard een understatement en dan mogen we ons een heel jaar lang “Dé popmuziekkenners van Dordt e.o” noemen. Waarvan akte.

Ik ben Tassie. Schat, zeg nog eens een keer wie jij nou het lekkerst vind zuigen. Kus.

Zêêland vs Dordt

In deze tijd van komkommer en kwel wat je blog-inspiratie genadeloos ten gronde richt mag ik, én mogen jullie, juffrouw Ditta wel onnoemelijk dankbaar zijn. Zij is mijn muze voor dit topic, waarvan akte. Haar eerste blog, een feest van herkenning én een bewijs van nieuw weblogtalent onder de zon. *Kijkt troosteloos naar buiten en vraagt zich af: Welke zon?*

Hoe dan ook, verbaast zij zich als heuse Rotterdamner over het taalgebruik en gedrag van het Dordtse volk, voor mij, als heuse Zeeuwsche, is de cultuurshock zonodig nóg heftiger. Niet eens zo zeer dat ík de Dordtenaren niet begrijp. Al vrij snel had ik mij de Dordtse grammatica eigen gemaakt, compact verbasterd Nederlands, zeg maar. (Kommienounog? For example, red.) Maar aardig te begrijpen. Ik had al snel door dat ze veelal achter zelfstandige naamwoorden -tie plakken. Telefoontie, papiertie, biertie. Doch alsmede echter, is de ommezijde van de pagina een totaal ander verhaal. Op het eerste gezicht wordt ik door de gemiddelde randsteder als redelijk normaal ervaren. Ik loop immers niet op klompen, hul mij niet in Zeeuwsche klederdracht en heb geen onwelriekende mosselgeur om mij heen hangen. Tót ik mij vocabulair wil uiten. Dán word ik ineens aangestaard als ware ik één of ander uitheems reptielsoort, gekropen uit een ei ergens in de diepe uiterwaarden in de buurt van Moroa. Ze beh’riepe me nie!(Ze begrijpen me niet, red.) Standaard roeptoetert vriendjelief dat zijn vriendin uit Zeeland komt om er vergoelijkent “vandaar” aan toe te voegen. Als in: Neem het haar maar niet kwalijk, kan zij ook niks aan doen… Vol verwachting wordt er gespannen afgewacht tot er boven mijn hoofd ondertiteling, of in dit geval boventiteling, verschijnt. Maar laat ik even heel duidelijk zijn! Deze Zeeuwsche babbelaer is toevallig trots op haar afkomst én dus ôk op dr tâele! Ik bluuve g’weun Zeeuwsch prâete, want 1 ding:

DE ZEEUWSCHE TAELE IS ÉN BLUUFT NOG ÂOLTIED DE MOOISTE TAELE VAN ÂOLEMAELE!!!

Ik bin Tassie. Deal with it. Kus.

Why?!

Er zijn altijd van die vragen die je niet moet stellen. Sterker, die je niet eens moet wíllen stellen. Waarom zijn de bananen krom?, is er zo ééntje. Wat kan jou dat nou aan je reet oxyderen waarom die dingen krom zijn? Vreet ze lekker op als je ze lekker vindt of laat ze op de fruitschaal verrotten als je ze niet te hachelen vindt, maar hou je niet bezig met nutteloze vragen waarop het antwoord zo nodig nóg nuttelozer is. Nog zo één. Wat was er eerder, de kip of het ei? Who the f*ck cares? Uiteindelijk belanden ze tóch allebei in de pan. Sommige vragen moet je dus ongesteld laten. Zo óók de vraag: Tassie, waar heb jíj góedverdoeme de afgelopen twee maanden uitgehangen? Maakt dat wat uit? Ik ben er nou toch weer, isn’t that all that matters? En of ik nou knijpers in mekaar heb geknutseld in de Koepel of met mijn reet op één of ander hagelwit strand in Verweggistan Cuba Libre’s heb weg liggen tikken, dat boeit toch niet? Ik was er niet, deal with it. En ik ben er weer, enjoy it. Toch bekruipt mij een vraag waar ik het antwoord wél graag op zou willen weten, maar die tot op heden onbeantwoord bleef. Nederland=tolerant, right?(Dat was nog niet dé vraag) Nederland, waar alles kan, alles mag. Soms, herstel, váák tot op het ridicule af. Tegen de buurman zeggen dat je meedoet aan de Gay Pride en met een blingbling-veter in je reet en een dooie pauw op je kop op een boot in de Amsterdamse grachten de hoky poky gaat staan dansen wordt als net zo normaal ervaren als zeggen dat je op zondag altijd in het stadion zit om te kijken hoe je favo voetbalcluppie wéér niet presteert. Homoseksualiteit = geaccepteerd en voetbal = óók geaccepteerd. Maar hoe zit het dan met de combinatie van die twee?(That’s him! De vráág!) En dáár wringt nou dus de schoen. Geen haan die ernaar kraait als je buurman “het” met een andere man “doet”. Zit je in de showbizz en ben je hetero dan wordt er danig aan je creativiteit getwijfeld en mannelijke kappers zijn per definitie gay. Maar van een homoseksuele voetballer hebben we nou nog nóóit gehoord. En ze zijn er wél, écht wel. Volgens COC Nederland lopen er, statistisch gezien, elk seizoen zo’n veertig homoseksuele foeballertjes rond te huppelen in de eredivisie. Waar ligt dat toch aan, dat niemand mag weten dat je van de verkante keer bent als je in de voetbalwereld zit? Is het dan toch dat welbekende gevallen zeepje, als je met zijn allen na wéér een verkutte wedstrijd gezamenlijk staat te douchen? Voetbal staat voor mannelijkheid, is het criterium. Túúrlijk jongens, dát is alleen niet datgene wat in me opkomt als jullie je op het veld weer eens gedragen als mietjes…

 

Ik ben Tassie. Goedemorgen tolerant Nederland. Kus.

I’ll be back!

Advocaatje leef je nog?

Je hebt soms van die situaties waarbij je je afvraagt of je niet in een slechte film bent beland. Stel je voor. Een man en een vrouw gaan een dagje naar de dierentuin, laten we zeggen, Blijdorp. Het is een mooie dag en na wat geslenter langs de pinquins, tijgers en de flamingo’s zijg je neer op een terrasje om je meegebrachte thermoskan met koffie en je zak kadetjes met kaas te nuttigen. Plotseling, blinde paniek in de zoo want er is een gorilla, laten we hem voor het gemak Bokito noemen, losgebroken. Sounds familiar, doesn’t it? However, de picknickende gasten duiken weg onder de picknicktafels terwijl Bokito de boel verkend. De vrouw, laten we haar Ineke Schraage noemen, kan het niet laten om tóch, als enige, een fotootje van Bokito te schieten met haar Canon 350 spiegelreflexcamera met telelens. Puur toevallig is er onder de geschrokken bezoekers óók een medewerker van de Telegraaf aanwezig die wel brood ziet in het bemachtigen van de bewuste foto. Na enig onderhandelen, met tussenkomst van een zekere Roel Dijkstra die persfotograaf is en voor de familie Schraage als intermediar optreedt, worden ze het eens. De Telegraaf zou €1500 betalen in ruil voor exclusieve publicatie van de foto. Echter, op de één of andere manier is óók het AD in het bezit gekomen van de bewuste foto en zo kwam het dat zowel de Telegraaf als het AD de foto op dezelfde dag publiceerde. Wég exclusiviteit en dus ontving de maakster van de foto geen rooie rotcent. Sneu voor mevrouw Schraage én meneer Dijkstra, maar Bokito zit weer veilig achter slot en grendel en life goes on. Zou je denken.

Niet dus. Meneer Dijkstra is zich ervan bewust dat de hele Bokito-affaire een ware hype is, op dat moment, en gaat, in opdracht van mevrouw Schraage, op internet rondstruinen of er toevallig geen stoute boefjes zijn die óók, zonder toestemming, gebruik hebben gemaakt van de foto. En die zijn er. Maar liefst 19 schurken hebben ongevraagd de foto op hun website gezet waaronder… niemand minder dan mijn eigen vriendje Mr. Boilingpoints!
Bij dit artikel stond de bewuste foto(inmiddels verwijderd door ondergetekende). Meneer Dijkstra is hierover “not amused” en stuurt ons een 7 pagina-tellend briefwerk waarin hij zich beroept op de auteursrechtenwet en Mr. BP sommeert om binnen 7 dagen het lieve sommetje van €2429,98 over te maken op zijn girorekening wegens schending van diezelfde auteursrechtenwet. €1000 voor het, ongevraagd, gebruiken van de foto, €1000 voor het niet naamsvermelden van de maker, €42 administratie- en dossierkosten en €387,98 BTW. Asjeblieft! Of je een emmer leeggooit! U begrijpt, na het aanschouwen van dit schrijven liep het bij ondergetekende in eerste instantie dun door de broek. In tweede instantie, en na nauwkeuriger bestudering van de brief waren ondergetekende en Mr. BP het erover eens dat dit hele zaakje rammelt aan alle kanten. Research op internet bracht ons tot de volgende resultaten. Checkt u dit en dát eens! Wij zijn ervan overtuigd dat we hier met een heuse golddigger te maken hebben.

Vaste lezers van Boilingpoints, zeg nou zelf. Is het eerlijk dat een hardwerkende nederlander, die uit puur hobby-istisch oogpunt en zonder financieel belang een weblog bijhoudt waarop hij, zich totaal onbewust van het feit dat hij hiermee in strijd met de auteursrechtenwet handelt, een foto plaatst van een ontsnapte gorilla(die bovendien de hele fokking wereld over is gegaan), zónder voorafgaande waarschuwing of verzoek om die foto te verwijderen, voor bijna €2500 voor gaas gaat?

Deze aap kon nog wel eens een héél lang staartje krijgen!

Ik ben Tassie. Kom maar op met die comments. Kus.

Echt niet meer normaal!

In alle bescheidenheid mag ik wel stellen dat ik, van toute mon famille, de “normaalste” ben. Om U voor te zijn, voor een Zeeuwsche dan. Dat ik, als rasechte geboren en getogen Zeeuwsche geen mosselen lust schijnt nogal verbazingwekkend te zijn. Dat ik weiger om met Pasen krentenbrood met krukels(alikruiken, stelletje wereldvreemden!) te vreten maakt eveneens dat “normaalste” dus tussen aanhalingstekens staat. En het feit dat ik het heerlijk vind om met ijzingwekkend koud water te douchen wordt, óók door niet-Zeeuwen, als redelijk gestoord ervaren. Desalniettemin blijft het gegeven staan dat ik, van toute mon famille, de “normaalste” ben. Ga maar na. Van de bloedverwanten van moeders kant is de ene helft homo, de andere helft is lesbisch óf bi-seksueel. Om maar niet overspoeld te worden door dreigbrieven van de complete aanhang van het COC: Ik zeg niet dat homoseksuelen “niet normaal” zijn, maar ik bedoel in deze dat ik, als 100% hetero zijnde, nou eenmaal aan de meer geaccepteerde kant van de maatschappij sta. Aan vaders kant is de situatie zonodig nóg gekker, hoewel het merendeel daarvan al geruime tijd met een tuintje op hun buik ligt. Papa is 62 en vaart de wereldzeeën over. Papa ondersteunt alle cliché’s omtrent zeemannen vol overgave. Tatoeages, een baard waar vader Abraham beleeft U tegen zou zeggen én in elk stadje in ander schatje. Dat maakt dat papa al zijn derde echtgenote aan het verslijten is. Eega numero uno was de mama van ondergetekende en haar (bi-seksuele) twee jaar oudere zuster. Eega numero dos was een Costa-Ricaanse schone die hij, binnen no-time óók twee dochters liet uitpoepen en vervolgens vaarwel zei. En nu is papa dus alweer een jaar of acht gelukkig met een Nigaruaans mokkeltje. Zei ik al dat papa 62 was? Mijn huidige stiefmama heeft onlangs haar 25e verjaardag mogen vieren. Leg die zakjapanners maar weer weg, ze was inderdaad net 17 toen ze als een blok voor mijn, toen 54-jarige papa viel, of voor zijn centen natuurlijk. Wilt U het nóg bizarderder? You’re wish is my demand! Blijkbaar “doet” papa’s klok-en hamerspel het nog prima, want tweeëneenhalf jaar geleden zag telg nummer vijf het levenslicht. Wéér een meid, dat doet ie goed, die ouwe! Even resumeren. Mijn stiefmoeder is bijna negen jaar jonger dan ik. Welbeschouwd is zij tevens de (stief)oma van mijn kiddo’s van vier en dertien jaar jong, en mag hun dochterlief van twee turven hoog  zich de tante van mijn blagen noemen. Met alle respect en liefde voor mijn vader, maar mág ik mijzelf dan alstublieft de “normaalste” noemen? Ook al maak ik de badkamer het liefst schoon terwijl ik poedelnaakt ben(om chloorvlekken op mijn kleding te voorkomen), zeem ik gerust de ramen om drie uur ’s nachts(om strepen door de zon tegen te gaan) en heb ik Big City van Tol Hanse en Het werd zomer van Rob de Nijs op mijn I-pod staan omdat die zo lekker meeblér-able zijn? Nee, dán mijn wederhelft. Die is van mening dat bruine bonen met stroop haute cuisine is en heeft als grootste wens om ooit nog eens op zaterdag de Albert Heyn binnen te stappen in zo’n witte beschermingsoverall en met een gasmasker op, roepend: “Radio-active, radio-active! Everybody lay down on the floor. Code red!”
Of je dán van “normaal” mag spreken?

Ik ben Tassie. I’m unique, just like everybody else. Kus.

No sex kills you.

Vrouwen die stelselmatig hoofdpijn veinzen om de sexuele driften van hun wederhelft te ontwijken zijn daarmee indirect bezig hun eega’s koelbloedig om zeep te helpen. Asjeblieft, dát is nog eens een binnenkomer zo vlak voor het weekend! Dr. Huang-Kuang Chen, woonachtig in Schubbekutteveen Taiwan en werkzaam aan de universiteit aldaar, is tot de conclusie gekomen dat mannen langer leven als ze regelmatig sex hebben. Mannen die “het” minstens één keer per week doen hebben 50% meer kans om de tachtig te halen dan heren die hun fallus alleen nog maar gebruiken om te pissen. Frequente sex verkleint bij de heren de kans op hartfalen, hartziektes en diabetes. En daarmee lijkt mijn stelling dat vrouwen met chronisch gefakete hoofdpijn een effectief doch subtiel moordwapen in handen hebben, gefundeerd. Ik zeg nadrukkelijk “lijkt” want zeker weten doe je het natuurlijk nooit. Meneer Huang-Kuang Chen kan zelf wel een frigide vrouwtje thuis hebben zitten die consequent haar benen stoïcijns bij elkaar houdt. Dan is dit natuurlijk een uitgelezen excuus om haar, en met haar al die andere vrouwen die nooit meer es lekker volgeblaft willen worden, met een joekel van een schuldcomplex op te zadelen. Voor de heren die het absoluut te ver vinden gaan om hun hoofdpijn-voorwendende vrouwtjes van regelrechte moord met voorbedachte rade te beschuldigen heb ik nog een alternatieve tip. Het is bewezen dat sex juist hoofdpijn laat verdwijnen! Een stevige stiftpartij kan zo de spanning losmaken die de vernauwing in de bloedvaatjes van de hersenen veroorzaakt. Het is maar dat U het weet. However, Dr. Huang-Kuang Chen het voordeel van de twijfel gunnende, mijn wederhelft hoeft zich om zijn levensverwachting dan geen enkele zorgen te maken. Die haalt met het grootste gemak de volgende eeuwwisseling.

Ik ben Tassie. Wettig preekend! Kus.

Vrouwen en computers?

Zo komt het nog wel eens voor dat mijn wederhelft en ondergetekende discussieren over onze vaardigheden omtrent de digitale snelweg. Zowel wederhelft als ondergetekende zijn van mening dat “het verstoken zijn van internet” een ernstige kwestie is, zoiets als hardnekkige gordelroos rondom je genitaliën, echter met als grootste verschil dat wederhelft in zo’n geval nagenoeg bezwijkt aan “cold turkey” met alle symptomen van dien(misselijkheid, diarree, onrustigheid en overmatig transpireren) en ondergetekende dan “best wel baalt” maar er verder “not really a big deal” van maakt. Zo heeft U wel gemerkt dat ik zonder problemen mijn trouwe lezers en lezeressen een paar weken in de stront laat zakken omdat ik het simpelweg verrek om een nieuw lulverhaal op te hangen omdat ik liever mijn persoonlijk record verbreek met het immer “intelligente” spel Mahjong. However, terug naar onze discussie over onze vaardigheden omtrent de digitale snelweg. Wederhelft gelooft heilig in de stelling dat hij, van ons beiden, toch wel dé ultieme compu-nerd is. “Voor een vrouw” weet ik “aardig wat” van computers, doch wat het technische werk betreft is hij de aangewezen persoon en kan ik me maar beter verdiepen in het nieuwste bikini-dieet uit de Viva, hoe seksistisch is dat?!
Zo hebben wij recentelijk ons internet-abonnement om laten zetten in een ander abonnement. Ons oude abonnement was er nog één uit het jaar krentebol, toen je koe nog met een lange oe schreef en waar we alsmede veel te ridicuul veel voor betaalden. Eén telefoontje resulteerde in een bijna de helft goedkoper abonnement incluis telefonie waarmee je onbeperkt gratis kan bellen naar alle vaste nummers in Nederland. Leve de man van de UU-Péé-Céé van je hieperdepiephoeréé! Echter, onze modem was er eveneens nog één uit het jaar krentebol en niet geschikt voor onze nieuwe aansluiting en dus kregen wij keurig een nieuwe modem toegestuurd. Wederhelft zou dat wel even fixen, appeltje-eitje, dan kon ik me mooi bezighouden met het harsen der oksels, benen en schaamstreek. Zo was mijn plaats weer duidelijk. Om een lang verhaal nog langer te maken, na twee uur zwoegen hadden we alles, ik weer een huidje zo glad als de billetjes van een pasgeboren baby en wederhelft het zweet op de rug en een humeur om op te schieten, maar géén internet. Mijn voorzichtige opmerking of hij toch niet iets vaut had gedaan kwam de sfeer in huis óók niet echt ten goede. Uiteindelijk zijn we maar gaan slapen, hij depressief door de wetenschap dat hij de volgende ochtend zijn ritueeltje “internet” bij een bakkie pleur en een saffie zou moeten ontberen en ik doordat sex er in deze situatie óók niet in zou zitten. Morgen UPC maar even optelefoneren. Enfin, Tassie zou Tassie niet zijn als ze zich er niet tóch mee zou gaan bemoeien. Vanmorgen het hele spul naar werk en school uitgezwaaid en zich vol overgave op de gehate modem gestort. Alles naar behoren aangesloten, geen internet. Alles nog eens nagelopen, vreemde knik in netwerkkabel ontdekt, netwerkkabel van ouwe modem aangesloten, computertje aangeslingerd en voilá, we zijn er weer! Damn, if being good was a crime, I’d be guilty as charged! *Kuch*

Ik ben Tassie! Als U me zoekt ben ik aan het mahjongen. Kus.