In memoriam. Marc Remmers. ♥†17-02-1993†♥
Het zijn woorden die iedere ouder zó vaak heeft gehoord. Geniet van je kinderen, want voor je het weet zijn ze groot. En langzaamaan moet je ze los gaan laten. Steeds een beetje meer…
Ze leren lopen, je hoeft ze niet meer steeds aan het handje te houden.
Ze gaan naar school. Eerst breng je ze weg en haal je ze weer op. Tot het moment komt dat ze alleen willen. En dan zwaai je ze uit vanuit de deuropening. Brok in je keel. Wat gaat het hard. Weer een draadje dat doorgeknipt word.
Ze krijgen hun eerste vriendje of vriendinnetje. Mama is niet meer de enige belangrijkste persoon in hun leven. De horizon verbreedt, steeds een beetje meer…
Ze kiezen en kopen zelf hun kleren, hun schoenen. Mama’s smaak is niet meer cool.
Ze gaan uit… “Mam, je hoeft niet op me te wachten. Ik weet niet hoelaat ik thuis kom.” Maar toch wacht je. Tot je de sleutel in het slot hoort steken.
Want dat doe je, voor je kind… En met alle wil, en met alle kracht, en tegen beter weten in, probeer je te verhoeden dat er nóg meer draadjes worden doorgeknipt.
Maar hoeveel draadjes er na verloop van tijd ook doorgeknipt worden, één draadje zal het houden. Dat ene, onzichtbare draadje zal voor altijd de moeder met haar kind verbinden.
Lieve Marc, ook voor jou was er een zorgvuldig web van draadjes gesponnen. De acht maanden dat je in mijn buik zat, kwam er elke dag, ieder uur, iedere minuut, elke seconde een draadje bij. Maar al die draadjes, uit pure liefde gecreëerd, werden onverwacht en ongewild, in één grote haal vernietigd. Allemaal, op dat ene onzichtbare draadje na…
18 jaar, lieve schat. 18 jaar geleden moest ik jou al laten gaan. Het was te vroeg, véél te vroeg. Maar ik heb je nooit losgelaten, niet écht, niet helemaal…
Die ene onzichtbare draad is ook tussen ons sterk genoeg om je voor altijd aan me te verbinden. Zodat ik me je voor altijd zal blijven herinneren.
Lieve mooie kleine perfecte Marc met je prachtige zwarte haartjes, je kleine knuistjes en je schattige friemelteentjes. Ik mis je nog iedere dag.
Ik hou van jou. Kus, mama.
Nogmaals sterkte. Tot de dood jullie weer bij mekaar brengt …
erg mooi geschreven stuk en alsnog veel sterkte toegewenst!
Lieve “Blogbazin”,
Het zal waarschijnlijk wéér een trieste dag worden voor U, (en het zal er weinig aan helpen om te weten dat er een “ouwe man” uit Zeebrugge” er ook reeds geruime tijd aan gedacht heeft WELKE FLINKE KEREL van 19 hij heden zou geweest zijn indien U hem had kunnen/mogen behouden).
Dat die dunne draad tussen moeder & kind nog steeds strak staat… daar is niks mis mee hoor, het is te hopen dat het “aardse ankerpunt”, Uzelf dus, nog vele jaren mag verder voortbestaan tot steun voor allen die U dierbaar zijn.
Groetjes aan André en die lieve Babette.