Vrouwen en voetbal

Ze was er helemaal klaar voor. In een net iets te strak oranje t-shirtje, rood-wit-blauwe vlaggetjes op haar wangen en een oranje boa, die trouwens enorm in de rui bleek te zijn, enterde ze the building. Ik had haar van te voren gewaarschuwd haar vuvuzela thuis te laten, tenzij ze het risico wilde lopen de herrietoeter terug te vinden in lichaamsopeningen waar ze liever iets anders in had gehad.
Al lang voor de wedstrijd begon had ze haar mond vol over Kuyt, Van der Vaart, Sneijder en Eljero Elia. In eerste instantie was ik onder de indruk. In tweede instantie viel me op dat bij het noemen van deze namen er verdachte puntjes in haar shirtje verschenen, haar ogen verdacht begonnen te glanzen en er een klein sliertje kwijl uit haar linker mondhoek droop.
Mijn vermoeden dat we hier te maken hadden met een dametje dat net zo veel van voetbal af wist als van de stelling van Pythagoras en dus louter ging voor de looks van onze nationale voetbalhelden, groeide met de minuut. En mijn vermoeden bleek juist te zijn.
Al vanaf de eerste minuut na de aftrap waren de “oeh’s” en “aah’s” niet van de lucht. Als in de 29e minuut De Jong door een harde tackle de enkels van Jorgensen bijkans in tweeën trapt ziet mevrouw haar kans schoon om vol overgave “SCHWALBE” alsmede “KUTSCHEIDS” te roepen.
Verder vond mevrouw het nodig om het haar van van Persie te becommentarieren, was het toch wel heel jammer dat Pierre van Hooijdonk niet meespeelde en riep ze, na een mooie redding van Stekelenburg, dat Edwin van der Sar dat toch wel heel goed gedaan had.
Op mijn vraag of ze vaak voetbal keek beaamde ze volmondig om twee minuten later bloedserieus te vragen welke kant Nederland nou eigenlijk op moest spelen.
Als Poulsen van Denemarken aan het begin van de tweede helft in eigen doel kopt is onze voetbal-nitwit zwaar verontwaardigd omdat we juichen want HALLO?! Da’s wel de tegenpartij die scoort hoor! Ja, schat, in eigen doel, dus punt voor ons. Toen snapte ze er helemaal niks meer van.
Ik zal jullie de rest van mevrouw’s stompzinnige opmerkingen besparen, maar geloof me, het was tenenkrommend. Dit soort kanslozen zijn er nou debet aan dat wij vrouwen door de mannen niet serieus worden genomen als het voetbal betreft.
Anyway, na mijn ervaring met deze volslagen voetbal-n00b schaam ik mij opeens niet meer voor het feit dat ik niet precies uit kan leggen wat buitenspel is.
Als afsluiter wilde ik jullie de laatste oneliner van de hoofdrolspeelster van dit verhaal niet onthouden. Ze verheugd zich enorm op zaterdag als Nederland tegen Mexico moet spelen…

Ik ben Tassie! En tegen wie moet Japan dan zaterdag? Kus.