17 februari 2009.
Wat een feestdag hád moeten zijn, is het niet. Is één van die dagen in een jaar die ik het liefst over zou willen slaan. Geen taart, geen chips, cola of bier. Géén cadeau in de vorm van een hagelnieuwe scooter in de schuur waar je apetrots mee naar school kan scheuren. Géén eerste van de vele discussies tussen jou en mij over een helm die je wél op moet zetten. “Maar ma-hám, dan gaat mijn haar door de war!”. “Niks mee te maken, Marc. Je zet die helm op of anders wordt er geen meter op die scooter gereden.” 16 jaar… En elk jaar ga ik terug, terug naar tóen. En elk jaar op 17 februari beleef ik het weer. De pijn en de onmacht. “Sorry mevrouw, er is geen hartslag meer. Uw kindje is overleden.” Lag het aan mij? Maar ik héb niet gerookt en ik héb geen alcohol gedronken en ik héb gezond gegeten en je kamertje was zo mooi geworden. 36 weken had ik je bij me, ik voelde je schoppen en ik glimlachte als je weer eens de hik had. Ik was al aan het aftellen. Nog maar 4 weken en dan zou ik je in mijn armen houden. De maxi cosi stond al klaar en de kleertjes die ik je aan zou doen… Ik heb je ze ook aangedaan, maar het waren ook meteen de enige kleertjes die ik je ooit aan zou doen. En nu zijn we alweer 16 jaar verder. En het is waar wat men tóen zei. “Het verdriet slijt. de scherpe kantjes gaan eraf.” En dat is ook zo. Ik huil niet meer elke dag om jou en ik ben zelfs weer gelukkig geworden. Maar het gemis blijft, altijd. Het enige wat ik jou nog kan geven zijn bloemen op je grafje.
Vandaag geen scooter in de schuur.
12 Reacties
februari 17, 2009 at 2:19 pm
Normaal heb ik altijd wel een antwoord klaar. Vandaag niet. Mooi geschreven, schat.
Ik hou van je. ♥
februari 17, 2009 at 6:39 pm
Hallo
Ik lees altijd met veel plezier je blogjes, maar nu had ik toch wel koude rillingen. Het is voor het eerst dat ik moeite heb om de juiste woorden te vinden.Het is en blijft stil verdriet, maar ik vind het zeer moedig dat je er over kunt schrijven. Verdriet slijt, maar de krassen op je ziel verdwijnen nooit.
The Old Sailor,
februari 19, 2009 at 10:56 pm
Tas … ik leef met je mee. Wij hebben hetzelfde met een kleine 34 weken meegemaakt. Nu 24 jaar terug. Vergeten doe je het nooit. De pijn ook niet …
EWIK
maart 1, 2009 at 10:06 am
Just passing by.Btw, you website have great content!
_________________________________
Making Money $150 An Hour
maart 11, 2009 at 3:32 pm
Elk jaar weer schrijf je een prachtig ontroerend verhaal .
groetjes Chantal.
maart 18, 2009 at 11:18 am
Dat vind ik nou een ongepaste opmerking van @Mike
Is dat de echte foto van Marc ?
maart 18, 2009 at 11:34 am
@Madbello: Dat is de echte en enige foto die ik van hem heb. Staat al jaren op de kast en áls er ooit brand uitbreekt hier (laten we hopen van niet!) dan zal die foto, uiteraard na kind en dieren, het eerste zijn wat ik in veiligheid zal brengen!
maart 18, 2009 at 4:49 pm
Dan zou ik er een goed scan van maken en voor de zekerheid online bewaren op verschillende plekken, je weet maar nooit.
maart 19, 2009 at 7:45 am
@Madbello: Heb ik natuurlijk al gedaan! Zo slim was ik dan ook wel weer!
maart 28, 2009 at 7:53 pm
Je krijgt er bijna tranen van in de ogen. Verschrikkelijk om zoiets mee te moeten maken.
mei 5, 2009 at 11:26 am
Ik kom hier via via even kijken en val meteen stil…
Sterkte!
mei 29, 2009 at 10:22 am
lieverd, het is al even stil op je weblog… en hier word ik ook weer stil van…
sterkte, je vergeet het nooit (helaas weet ik het zelf) Ik hoop dat je toch iets moois in je leven hebt… waar je van kunt genieten! Dit is een van de ergste dingen die je mee kunt maken.
groetjes, Hilda