Het is alweer 17 Februari. God, wat vliegt de tijd. Al weken zag ik die datum weer met gemengde gevoelens dichterbij komen.
17 Februari 1993.
Teruggeworpen in de tijd. De opwinding, toen ik 16 Februari ’s morgens naar de dokter fietste voor de zwangerschapscontrole. Hij zou me vertellen hoe goed je groeide, ik zou je hartje weer horen kloppen, alles zou goed zijn…
Zou… Maar je groeide niet meer…en je hartje klopte niet, niet meer…en de opwinding had plaats gemaakt voor verbijstering, meedogenloze allesoverheersende pijn, intens diepgeworteld verdriet…
Die nacht heb ik afscheid genomen, afscheid van het zwanger-zijn van jou… De schopjes, de schokjes als je weer eens de hik had… De tevergeefse hoop dat ze het mis hadden…
17 Februari 1993 verliet je dat warme plekje in mijn buik. Je natte zwarte haartjes, je gebalde vuistjes, wat was je mooi…Ik had zó graag in je oogjes gekeken, al was het maar één enkele seconde…maar ze bleven toe…
36 weken heb ik van je mogen genieten, heb ik je gekoesterd, liedjes voor je gezongen… Ik had nog zóveel meer liedjes voor je willen zingen, je nog zóveel langer willen koesteren. En steeds weer diezelfde vragen.
Wáárom mocht ik niet langer voor jou zorgen? Wáárom bleef jouw bedje onbeslapen?
Sommige mensen snappen het niet, vinden dat de tijd alle wonden heelt, zijn jouw bestaan allang vergeten. “Marc? Wie is Marc?” en dan, na enig nadenken: “Oh ja, Marc…”. Een poging om meelevend te kijken, maar ik zíe ze denken: ‘Is ze nou nóg met dat dode kind bezig?’
Jij zal áltijd een deel van mijn leven blijven… Bloemen op je grafje, de mooiste die er zijn… en een kaarsje…een kaarsje…jóuw kaarsje dat in mijn hart, voor eeuwig, zal blijven branden…
Ik ben Tassie. Je moeder. Kus.
10 Reacties
februari 17, 2007 at 7:02 am
Tas … met veel gevoel, gemengd gevoel je prachtlog zitten lezen. Wij hebben hetzelfde meegemaakt. We hebben vier meiden en 23 jaar geleden werd Lars geboren. Hij heeft tot 34 weken bij Marja mogen zijn. Ik kan er pas sinds een jaar of tien over praten.
Je snapt dat bij het lezen van jouw log de tranen van herinnering en pijn weer in mijn ogen stonden. God wat kun jij de zaken treffend neerschrijven …..
erik
februari 17, 2007 at 9:26 am
@ Erik: Blijven praten over die kleine man, zo hou je de herinnering levend. Dood is iemand pas, als iedereen hem is vergeten…
februari 17, 2007 at 10:32 am
Tassie, ik ben er hellemaal sprakeloos van en heb werkelijk even verstijfd in mijn stoel gezeten, ben er hellemaal stil van en nooit verwacht om zo iets diep en pijnvol hier te lezen en ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen, je hebt het zo mooi geschreven en de gedachte aan Marc en wie hij was zit nu ook in ons………….Sterkte.
februari 17, 2007 at 11:18 am
Sterkte Tassie.Hier word ik even stil van.
februari 17, 2007 at 2:55 pm
Schat, een dikke R.I.P. voor Marc. *brok in keel* Goed verhaal en blijf elk jaar op deze datum schrijven. Sterkte verders.. veel liefs en ik hou van je.. Dré.
februari 17, 2007 at 5:01 pm
Thnx guys, voor jullie lieve woorden. Ach, elk jaar op deze datum ben ik enigzins uit mijn doen. Niet dat ik heel de dag loop te snotteren, maar gewoon, beetje senti en er niet helemaal bij. Dan probeer ik een ei te bakken met schaal en al, spuit ik deo in mijn haar en haarspray onder mijn oksels en probeer ik geld te pinnen met mijn airmilespas… Morgen alles weer normaal.
februari 17, 2007 at 9:18 pm
Lieve Tassie
Meid met tranen in mijn ogen en kippevel
heb ik je verhaal gelezen.
Meid het is heel normaal dat je je kind nooit vergeet.
Ook al is het niet meer hier!
Het zal altijd in jouw hart wonen.
En als mensen dat niet begrijpen zijn ze gevoelloos.
Wens je sterkte hoor.
Wil je toch even een fijne rustige dag morgen wensen.
Liefs
Star
februari 17, 2007 at 10:17 pm
Hoe zou je zo iets kunnen vergeten, hij hoort er gewoon bij 36 weken dat is niet niks.Prachtig en dapper geschreven mijn petje af en sterkte.
Met een brok in mijn keel en kippevel op mijn arm.
Groetjes Chantal.
februari 19, 2007 at 11:43 am
Verschrikkelijk, zoiets vergeet je nooit. Wij hebben ook 3 kinderen en eigenlijk 4 maar bij de derde ging het mis na een aantal maanden, tegenwoordig heet dat wiegendood. Een kind verliezen is het ergste wat er is….
februari 20, 2007 at 8:41 am
Wat verschrikkelijk Tas!
Groet van Bui