2009, we hebben het weer gehad.

Nou, v’ruut. Laten we er, zo op de valreep van 2009, toch nog maar een blogje inwerpen. Voor die enkele lezer die dit, op sterven na dood zijnde, weblog nog een warm hart toedraagt.
Kijk, het is heel eenvoudig. Dat hele bloggen-verhaal. Ik heb er gewoon zo weinig tijd voor! Voor sommige mensen is het heel eenvoudig om iedere dag één of ander spuug- danwel kulverhaal op te hangen. Die gaan naar hun werk, komen thuis, ontdoen zich van jas, tas en schoenen, pakken een biertje, wijntje, Jägermeistertje of andere alcoholische versnapering, draaien een sjekkie en ploffen met een diepe zucht achter de pc. Soi. VRIJ!
Het leven van moeke de vrouw is echter niet zo simpel als doodgaan.
Er moet gezwoegd worden. Want wie zorgt er anders voor dat het hele huishaten niet in het honderd loopt? Of dat het ganse gezin niet aan hongeroedeem bezwijkt? Dat dochterlief iedere dag netjes gekleed in de schoolbanken schuift om zo de onderwijsinspectie buiten de deur te houden? Of dat Marianne Thieme niet ineens haatmails gaat sturen omdat onze katten en cavia’s liggen te spreeuwwieken onder een dikke korst van stront omdat hun leefomgeving nimmer verschoond wordt? Ik bedoel maar. En tussen die bedrijven door heeft deze moderne moeke óók nog een “échte” baan waar ze met gezwinde regelmaat moet verschijnen. It’s a hard life after all. Ziezo, en nu maar wachten op mijn geliefde om te zien hoe die als een jekko in de verdediging schiet.
Enfin, hoogste tijd dus voor een hagelnieuw blog.
2009 is bijna ten einde en veel mensen vinden het dan nodig om “even terug te kijken”. Jaaroverzichten worden als paddestoelen uit de klei getrokken en doden worden herdacht. Neem nou zo’n uitvaartorganisatie Yarden. Aanstaande woensdagavond om 10 voor 8 gaan ned.1, RTL4 en SBS6 alledrie tegelijkertijd voor één minuut op zwart met de intentie dat de springlevenden hun morsdode dierbaren zullen herdenken. Reclamestuntje! Da’s best een goed idee. Waarschijnlijk minder irritant dan die zwarte hysterica met haar pokkie-gezeik of die carglass-klojo’s die zich beter met hun eigen sterretje kunnen bezighouden. En dan zijn er natuurlijk altijd van die kanslozen die geen kranten lezen en denken dat hun flatscreentje naar de klote is en de volgende dag komt het grofvuil toch, dus weg ermee! Morgenavond toch maar even een rondje door de wijk doen…
However, of die dierbare doden daadwerkelijk zullen worden herdacht gedurende die schamele minuut is nog maar de vraag. En doden, die zijn er ook dit jaar weer genoeg gevallen. De twee bekendsten zijn natuurlijk Wacko Jacko en Ramses Shaffy. Mijn medeleven gaat vooral uit naar de farmaceutische industrie(M.J) en Gall&Gall en Mitra(R.S) die hun verkoopcijfers dramatisch hebben zien kelderen.
Anyway, als jullie nou denken dat ik hier mijn kostbare tijd ga verspillen aan alles wat geweest is in 2009, dan komen jullie van een kouwe kermis thuis. Er is er maar één die dat, op zeker, als de beste kan en dat is Guido Weijers. Donderdagavond om 21.30u(SBS6) zit ík zowiezo, met in mijn ene holle kies een taaie oliebol en in de andere een moddervette appelflap, lurkend aan een goedkope fles Xenos-appelcider, voor de kijkbuis.
2009, het jaar van de grootste loser, Scheringa, en de grootste held, Schuringa. Waarom dan zoveel woorden eraan vuil maken? Het verschil zit maar in één letter.
Voor iedereen een fantastisch, alcoholistisch uiteinde en dat 2010 voor jullie allemaal uitsluitend uit negendarters mogen bestaan.

Proost! Kus.

Heel hip, de herfstdip!

Goedemaandag!
Ja hoor, het ís weer zover! Afgelopen weekend is de beruchte wintertijd weer ingegaan en half Nederland is stand-á-pede in een joekel van een herfstdepressie geschoten. Zwartgalligheid, doemdenkerij en niet te stuiten huilpartijen zijn weer aan de orde van de dag. Wat is dat toch elk jaar? Natuurlijk heb ik ook met weemoed mijn kekke slippertjes en hippe topjes weer in de diepste krochten van mijn kast gepropt en heb ik met lede ogen toegezien hoe mijn mahoniehouten huidje binnen no-time weer zo wit als het bloed van een aardappel zag, maar om daar nou suïcidale neigingen van te krijgen is, in mijn optiek, enigszins overtrokken. En dus heb ik fluitend de kachel weer opgepord, mijn sloffen van Texels bont weer aan mijn vernikkelde pootjes getrokken en een megazak waxinelichtjes gekocht bij het Trekvat (of was het nou bij Kruidpleister? Whatever). Anyway, voor degene die het niet voor elkaar hebben gekregen om die hele herfstdepressie dáár te steken waar de zon nooit schijnt, heb ik goed nieuws. Jullie kunnen “gewoon” het menu voor Kerst 2012 al samenstellen of dat vakantiehuisje in De Peel voor de zomer van 2013 al boeken! Onze verrotte aarde zal niet op 21 December 2012 reddeloos ten onder gaan aan een alles vernietigend Armageddon! Eureka! Een zootje onheilsprofeten had uitgedokterd dat de Mayakalender op die datum af zou lopen en dat de ganse wereld dan met man en muis naar de haaien zou gaan, maar dat blijkt een “rekenfoutje” te zijn. Gedegen onderzoek van een kluppie archeologen, astronomen en wiskundigen heeft uitgewezen dat de Mayakalender niet in December 2012 afloopt, maar pas in 2208! Een “rekenfoutje” van een kleine 200 jaar in ons voordeel dus. 200 jaar…je zal het moeten hangen! However, goed nieuws dus voor alle doemdenkers die heilig geloofden in de 21-12-2012-theorie. Als jullie de pijp uit gaan zal het misschien zijn door een enge ziekte, een overstekende boom, een trein in je oog of een serial-killer maar dus niet door een enorme vloedgolf die onze planeet meedogenloos opslorpt. Zet jullie overlevingspakketten, waar je dan toch al geen f*ck aan had gehad, maar snel op marktplaats en koop van de opbrengst een lekkere lolly om het te vieren!

Ik ben Tassie! Kus.

Jesus was stoned.

Een heilig boontje rookt niet, drinkt niet, steelt niet, slaat geen buschauffeurs helemaal de tering en…blowt niet. WRONG! Historici hebben ontdekt dat good old Jezus Christus een heuse wietjunk was! Jaja, over shocking news gesproken, zo op de late dinsdagavond! Uit geschriften van de Joodse historicus Flavius Josephus(wie heeft er niet mee geknikkerd?) is gebleken dat Jezus gewoon dagelijks zo stoned was als een garnaal! Ik, als regelrechte bijbel-nitwit, heb me altijd al afgevraagd hoe die kerel het toch voor mekaar kreeg om over water te kuieren, hoe hij dat kruis in zijn eentje die kutberg op wist te sjouwen en hoe hij als enige ever op wist te staan uit de dood. Maar nu is het me crystal clear. Dat was helemaal niet het werk van God! Als ik knettertjestoned was, vroegah in mijn losgeslagen adolescentenperiode; nu ben ik een keurige moeder die zorgt dat haar dochter haar tandjes twee keer per dag met Elmex poetst en haar billen van vóór naar achter afveegt, als ik dus knettertjestoned was was ik ook zo sterk dat ik Ted van de Parre met twee vingers in mijn neus versloeg met armpje drukken en dachten mijn huisgenoten ook vaak genoeg dat ik in mijn comatueuze toestand een doodgewoon ordinair sterfgeval was en hadden ze de Gouden Gids er al bij gepakt voor het nummer van begrafenisondernemer “Zand erover”, totdat ik de volgende ochtend gewoon weer vrolijk aan de ontbijttafel zat met een fles cola en een dozijn versgefrituurde bitterballen. Bij deze is er dus een eeuwenoud mysterie opgelost. Jezus Christus was dus simpelweg vaste klant bij de coffeeshop in Nazareth. Waarom Jezus dan nooit afgebeeld staat met een vette joint tussen zijn holy lippen is ook heel eenvoudig te verklaren. Meneer Christus zoog gewoon de kaneh-bosem-wierookdampen zijn luchtpijpje in, daar de blauwe rizla in die goeie ouwe tijd nog niet uitgevonden was.

Ik ben Tassie. Amen.

Michael Jackson. Because he’s dead.

Het zal niemand ontgaan zijn. Michael Jackson alias Wacko Jacko heeft de pijp aan Maarten gegeven, Magere Hein is hem komen halen, hij is kassiewijlen, zijn lichtje is uitgegaan, hij is DOOD. Tja, dat is naar, maar, zoals mijn oma altijd riep, als je tijd is gekomen, is je tijd gekomen. En natuurlijk is 50 jaar geen leeftijd om het hoekie om te gaan, maar that’s life. Mijn wederhelft is nooit zo’n prater op de vroege ochtend dus als er dan al wat uitkomt na het verlaten der klamme lappen, dan kan je er wel van uitgaan dat we met een heuse scoop te maken hebben. “Michael Jackson is dood!”. Ja, jij ook goedemorgen, maar eerst even mijn vreetstenen poetsen, hoor. Kijk, voor sommige mensen zijn er nou eenmaal belangrijkere dingen in het leven dan een King of Pop die aan het hemelen is geslagen. En laten we wél even realistisch blijven, de “King of Pop” was hij, naar mijn idee, allang niet meer. Tuurlijk, hij heeft zijn onuitwisbare sporen in de muziekwereld achtergelaten, maar hoelang is het inmiddels geleden dat er, vocaal gezien, wat zinnigs uit Jackson’s strotje kwam? De hele media loopt momenteel over van dat er een icoon is heengegaan, jankende mensen over de hele wereld die “totaal in shock” zijn, niet meer weten hoe nu verder te moeten, tvprogrammeringen worden omgegooid omdat alles nu om The Freak of Pop draait. The Freak of Pop ja, want dát was wat hij de laatste jaren was. De eeuwenoude dooddoener “Over de doden niets dan goeds”, is toch je reinste hypocrisie? Michael Jackson was allang niet meer Bad, Thriller of Billy Jean. Hij was een heuse karikatuur van zichzelf geworden die je toch, met de beste wil van de wereld, niet meer serieus kon nemen? Een wereldvreemde, verknipte man die van gekkigheid niet meer wist wat ie met zijn geld moest doen en die eigenlijk altijd in een surrealistische werkelijkheid heeft geleefd. De schuld van zijn afkomst, zijn familie, de media? Dat zal er vast mee te maken hebben gehad, maar feit blijft dat ieder mens uiteindelijk verantwoordelijk is voor zijn eigen daden, zijn eigen leven. Een baby over een balkon laten bungelen, zó aan je gezicht laten sleutelen dat je neus er nagenoeg afpleurt, medicijnverslavingen, financiele debacle’s, gehuld in pyama en met mondkapjes kerstinkopen doen. Need I say more? Dan ben je toch enigzins loco in je bovenkamer? En dan heb ik het nog geeneens over het vermeende kindermisbruik waarvan ík het toch een typisch gevalletje van “waar rook is, is vuur” vind. Michael Jackson is dood en dat is erg, voor zijn kinderen die toch hun papa kwijt zijn. Voor zijn ouders die toch hun zoon kwijt zijn. Voor zijn broers en zussen. Maar niet voor hemzelf want ik denk dat de dood, en daarmee de rust, het mooiste is wat hem ooit is overkomen.

Ik ben Tassie. Over naar de orde van de dag.

Update: Laatste nieuws ivm het overlijden van Michael Jackson: Hij zal NIET worden gecremeerd. Hij bestaat voor 99% uit plastic… Hij zal worden omgesmolten tot LEGO. Kunnen kinderen eindelijk veilig met hem spelen.

Heeft U al geboekt?

Ik ga op reis en ik neem mee… Eureka! De vakantie staat weer veur de deur! Of, voor degene die zich nog geen dagje zandhappen aan zee kan veroorloven, de vakantieperióde. Die voelen de kredietcrisies als een loodzwaar juk op hun schouders hangen en nestelen zich, met roestige BBQ, een paar kilo vlees van de kiloslager, kratje Brouwmeester en fles Lambrusco in achtertuin, danwel op balkonia. Groen van jaloezie(of is het van het in verregaande staat van ontbinding verkerende vlees van die kiloslager?) kijken ze met lede ogen toe hoe de buurtjes hun Renault Megane volstouwen met allerhande nutteloze rotzooi, klaar om af te taaien naar verre oorden. 6 paar stilettohakken in verschillende kleuren voor de buuf terwijl ze uiteindelijk tóch drie weken op Crocs of Birckenstocks rondhuppelt, het SodaClub-apparaat want handig én goedkoop limonade maken maar sangria smaakt tóch lekkerder, 5 dikke fleecetruien want stel je voor dat er voor het eerst in 100 jaar een koudefront van -12 boven Marbella komt te hangen én 30 kilo Dorétjes want we willen wél zo af en toe in een oudhollandsche pieper kunnen prikken.

Lollanders hebben altijd wat te zeiken. Als de kerstkadootjes nog niet koud uitgepakt zijn, zitten ze al op Sunweb.nl om de zomervakantie te boeken om, vervolgens, te pochen en te snoeven over het fán-tas-ti-sche 37 sterrenappartementencomplex met elke avond live-muziek, airco en gevulde minibar op de kamer mét Hästens-bedden, mega-spetter-waterparadijs met 84 glijbanen en elke ochtend champoepelontbijt. “Wíj gaan 3 weken naar Marbella, en jullie? Wat?! Twee weekjes naar een minicamping in Boerenkolenstronkeradeel? Goh…ook héél..apart.” Om tenslotte met een meewarige “wat-zijn-jullie-toch-sloebers-blik” de reisgids weer terug in de tas te steken.En dan gá je naar die megavette, peperdure vakantiebestemming, waar een heel regiment landgenoten alleen maar van kunnen dromen, en dan nóg lopen mierenneuken en muggenziften. “Ik mis mijn Beter Bed-bed die piept en kraakt bij het stiften en waarvan ik bijkans een hernia oploop door die kuil in het midden.” Ook zoiets, 12 procent van de vakantie-azijnpissers mist hun vaste televisieprogramma’s. Welke dan? Het merendeelvan wat in de zomer wordt uitgezonden wordt al voor de miljoenste keer herhaald! En laten we het dan, en passant, ook nog eens hebben over die kroketten en frikandellen waar menig vakantievierder niet buiten kan. Hallo?! Dat hóeft ook niet! Friet van Piet en De kroket van Fred doen in Spanje goedverdoeme betere zaken dan alle tapasbarren bij elkaar! Wat ik dus ook met de beste wil van deze uitgerotte wereld niet kan begrijpen! “We gaan cultuurhappen in Spanje.” Ja, zo noemen ze dat dan. Cultuurhappen. In de praktijk houdt dat dus in dat de heren met een fles Heineken aan de bar de, toch al schaars geklede dames met hun ogen nóg verder uitkleden en dat de dames bakken met geld uitgeven aan nep-merkkleding of hun jengelende oververhitte koters zoet proberen te houden met ijsjes waar die kids vervolgens ernstig van aan de spetterpoep raken waardoor moeders stad en land moet afzoeken voor Norit en maak dát de, uiteindelijk gevonden, apotheker maar eens duidelijk met handen en voeten dat je Norit nodig hebt. Cultuurhappen, maar albondiga’s en pollo al ajillo hebben ze nog nooit gevreten en in het Museo del Prado zijn ze nog nooit geweest en wie Joan Miró was? Nóóit van gehoord, maar de zon was heet en de airco was koud en het water was nat en gelukkig hebben we de foto’s nog.
Waar wij naartoe gaan op vakantie?
Een weekje palingeten en de Hokie Pokie dansen met Koos Konijn op de Roompot in Kamperland. Gód, wat zal ik mijn buren missen!

Ik ben Tassie. Goeie reis!

In de sportschool gebeurt ‘t.

Belofte maakt schuld. Dat is een waarheid als een koe en aangezien ik Madbello gisteren de belofte heb gedaan om vandaag maar weer eens een blogje neer te plempen, los ik dus bij deze mijn schuld in. Waarvan akte.

De grote vraag die menig “Een Tas vol”-lezer de laatste maanden bezighoudt, te weten: Waar is Tassie en waarom blogt ze niet meer? Ik zal jullie, bij deze, uit deze tergende onzekerheid halen. Nee, ik ben niet terminaal, nee, ik heb ook geen reuma in vergevorderd stadium aan mijn vingers en nee, ik heb ook geen algeheel computerverbod opgelegd gekregen van mijn wederhelft, zodat hij het alleenrecht op onze pc heeft(al zou hij dat misschien wel graag willen). Tassie heeft een nieuwe hobby. Macrameeën? Theezakjes vouwen? Kleine huisdieren opzetten? Geen van dat allen. Tassie sport! Jawel! Ik ben sinds een aantal maanden trouwe klant van de sportschool. Drie á vier keer in de week fiets, loop, roei en crosstrain ik me de tandjes en hang ik aan de gewichten. In eerste instantie met als doel om uiteindelijk een lichaam á la Victoria Beckham te verwerven, maar, zo maakte mijn fitnessinstructeur me op subtiele wijze duidelijk, I had to give up that ghost. Te grove botten, te brede heupen, te weinig tijd wat ik in het sporten wil steken. HOE BEDOEL JE “te weinig tijd”? Drie uur per dag, vier keer in de week! Hoelang en hoe vaak zit die snol van Beckham dan met haar poenerige uitgemergelde reedt op de hometrainer??? Affijn, mijn drillinstructor made his point crystal-clear en nou heb ik dus mijn ambities bijgesteld en is mijn streven “gewoon” een goede conditie en “gewoon” een paar kilootjes(lees: een stuk of tien) kwijt zien te raken. However, behalve een nood is het sporten intussen óók een deugd geworden. Ik voel me net Hercules als ik, met het zweet op pukkel en snor, voldaan op de fiets huiswaarts keer.
Maar goed, aan zo’n sportschool kleven natuurlijk óók nadelen. De tijden dat ik sport zijn namelijk als mijn dochterlief op school zit. Zo rond een uur of 9 betreed ik het sport-walhalla. Op dat tijdstip zijn er nog geen Schwarzenegger-, Stallone-, en JeanClaude van Damme-wannabees om je aan te vergapen. Die liggen dan nog hun anabolen-steroïden uit te meuren op hun nest. Nee, ik schaar mij tussen de obesitas-huisvrouwtjes, de 80-100 afgekeurde kerels-met-heinekenspoiler-die-denken-dat-ze-nog-een-lichaam-als-een-jonge-god-hebben en de krakkemikkige bejaarden. Op zich niks mis mee, iedereen heeft immers het recht om te sporten. Als ze dat dan ook deden. Neem nou vanmorgen. Na drie kwartier volgas crosstrainen en drie kwartier op flink tempo fietsen was mijn volgende stap een uurtje hardlopen op de loopband. Too bad, alle banden bezet. Geeft op zich niet, dan kan ik altijd nog alvast gaan roeien(2 kilometer. Impressing huh?). Maar die wijven op die loopband, die lópen helemaal niet, laat staan rennen! Ze slenteren op een slakkegangetje van 3,5 kilometer per uur al ouwehoerent over onbenullige zaken als wat een bitch die Lorena uit GTST wel niet is, dat de Omo bij C1000 in de reclame is en dat pa met vaderdag zo’n énige brillenkoker heeft gekregen van de kinderen en “Poehpoeh, valt nog niet mee dat lopen op zo’n loopband, hé?”. Wát nou lopen? Als je gvd nog langzamer gaat lopen, sta je stil! Moeten zó die muffins die boven je broekrand uitpuilen verdwijnen? Of die kipfilets die onderaan je bovenarmen zwabberen? Ohnee, ik beweer niet dat ik een lichaam als een Godess heb. Verre van dat zelfs, maar daarom bén ik hier ook. Omdat ik klotsende oksels van het zweet wil genereren, omdat ik wél van die lovehandles af wil, omdat ik die peperdure sportbeha niet voor de kat zijn viool heb gekocht en dus niet wil wachten totdat die sherrynellen een keer uitge-ouwehoerd zijn over hun koffiezetapparaat dat nodig een keer ontkalkt moet worden. Ga dan lekker met een appelpunt en een bak pleur bij La Place(V&D) zitten. Maar neem dan wel de trap, raak je misschien nog een páár calorieën kwijt.

Ik ben Tassie. Schat, gaan we vanavond nog de love handelen?

Geen scooter in de schuur.

17 februari 2009.
Wat een feestdag hád moeten zijn, is het niet. Is één van die dagen in een jaar die ik het liefst over zou willen slaan. Geen taart, geen chips, cola of bier. Géén cadeau in de vorm van een hagelnieuwe scooter in de schuur waar je apetrots mee naar school kan scheuren. Géén eerste van de vele discussies tussen jou en mij over een helm die je wél op moet zetten. “Maar ma-hám, dan gaat mijn haar door de war!”. “Niks mee te maken, Marc. Je zet die helm op of anders wordt er geen meter op die scooter gereden.”  16 jaar… En elk jaar ga ik terug, terug naar tóen. En elk jaar op 17 februari beleef ik het weer. De pijn en de onmacht. “Sorry mevrouw, er is geen hartslag meer. Uw kindje is overleden.” Lag het aan mij? Maar ik héb niet gerookt en ik héb geen alcohol gedronken en ik héb gezond gegeten en je kamertje was zo mooi geworden. 36 weken had ik je bij me, ik voelde je schoppen en ik glimlachte als je weer eens de hik had. Ik was al aan het aftellen. Nog maar 4 weken en dan zou ik je in mijn armen houden. De maxi cosi stond al klaar en de kleertjes die ik je aan zou doen… Ik heb je ze ook aangedaan, maar het waren ook meteen de enige kleertjes die ik je ooit aan zou doen. En nu zijn we alweer 16 jaar verder. En het is waar wat men tóen zei. “Het verdriet slijt. de scherpe kantjes gaan eraf.” En dat is ook zo. Ik huil niet meer elke dag om jou en ik ben zelfs weer gelukkig geworden. Maar het gemis blijft, altijd. Het enige wat ik jou nog kan geven zijn bloemen op je grafje.
Vandaag geen scooter in de schuur.

STIVORO is boos

STIVORO, u weet wel, die stichting die alle dampende medemensen verguist, verkettert en behandelt als waren het regelrechte melaatsen, zijn, op zijn zachtst gezegd, not amused. *Steekt even een Pall-Malletje op* Ze worden namelijk overspoeld door lege peukenpakjes die naar hun antwoordnummer worden gestuurd, en het mooie van een antwoordnummer is, dat je er geen postzegeltje op hoeft te plakken zodat de ontvanger veur de portokosten opdraait. Dat vinden hunnie jammer, zelfs een beetje flauw, want, zo meldt STIVORO, die kosten moeten worden betaald van het subsidiegeld dat ze krijgen van de overheid, de hartstichting, KWF Kankerbestrijding en het Astmafonds. *Hoestbui* Om een lang verhaal kort te maken, dat hoesten wij(dus óók de nicotinebehoeftigen) dus gewoon op. Wat is je probleem dan, STIVORO? Jullie mogen ons rokers wel aan alle kanten dwars zitten, maar als die jongens van tabakspot.web-log.nl jullie het mikpunt van een practical joke maken, waar massaal gehoor aan wordt gegeven, dan doen jullie huilie? Dát noem ik nou “een beetje flauw”. *Gooit even de asbak leeg* Kijk, dat het getuigt van een totaal gebrek aan gevoel voor humor, dát lijkt me duidelijk, maar qua intelligentie scoren jullie ook niet al te hoog, hé? *Maakt nieuw pakje Pall Mall open en vuurt* Is namelijk niet héél handig om jullie klaagzang via een persbericht de wereld in te spuien. De kat op het spek binden, noemen wij dat. Neem van ons subsidiegeld maar gauw een extra medewerker voor in de postkamer aan. *Stopt drie lege pakjes in envelop*

Ik ben Tassie. *Hoest* Kus.

De kortzichtigheid van mannen.

Wát zegt psychotherapeut Gary Neuman?
“Vrouwen hebben overspel mannen aan zichzelf te danken.”
I’m bloody fucking stunned! Om te voorkomen dat je vent zich in de armen en tussen de benen van één of andere bimbo stort moet je je partner, volgens deze stupido, altijd sexueel bevredigen wanneer hij dat wil en dien je (meer) interesse te tonen in zijn hobby’s. Doe je dat niet, dan moet je dus niet raar opkijken als hij zijn stijve stiffbone in de punani van bijvoorbeeld de buurvrouw of zijn secretaresse boort. Is je eigen schuld, dikke bult en daarom, zo stelt Alfred E Neuman Gary Neuman, zou je je overspelige echtgenoot altijd moeten vergeven. Deze conclusies zijn gebaseerd op een enquete onder 25.000 mannen, zowel overspelige bastards als trouwe honden. Mág ik even resumeren: de enquete is afgenomen door een vent én beantwoordt door uitsluitend mannen. Need I say more? Ja? Mooi, dan volgt hier mijn persoonlijke eindconclusie. De cliché’s dat mannen allemaal hetzelfde zijn én hun pik achterna lopen én maar aan één ding denken zijn dus waar. Ze zijn wáár! Gary Neuman zegt het zelf: “Bijna 90 procent van de vreemdgangers bleek ontevreden te zijn over zijn huwelijk. “Mannen worden in de armen van een ander gedreven als ze thuis niet genoeg seks krijgen,” aldus Neuman.”

Goed, genoeg van deze seksistische bullshit, gezien door de soepoogjes van een man. Nou ga ik deze ridiculiteit eens even analyseren vanuit vrouwelijk perspectief. Want heren, waar zou het toch aan liggen dat jullie vrouwen nog liever naar Andries Knevel op tv kijken dan met jullie tussen de lakens te kruipen? Misschien omdat jullie zélf tekortschieten én té kort schieten? Geloven jullie nou werkelijk dat wij übergeil worden van een vent die met een ongeschoren porem, een fles bier in zijn ene hand en de afstandsbediening in zijn andere hand en zijn zweetpoten op tafel voor de tv zijn heinekenspoiler ligt te showen? En áls ons libido dan dusdanig buitenproportioneel is dat die door jullie bevredigd dient te worden dan is er van bevrediging onzerzijds niet of nauwelijks sprake. Wij kunnen namelijk niks met een magnetron-neuker: Ping! Klaar. En weten jullie wat een clitoris, verjaardagen én de wcpot met elkaar gemeen hebben? Jullie zitten er áltijd naast. Welzeker hebben wij vrouwen behoefte aan sex, maar wij verkiezen, in tegenstelling tot jullie, kwaliteit nog altijd boven kwantiteit.
Een man vergeven als ie een ander volgeblaft heeft? Wat dacht je van “CD van jou, CD van mij”! Hem altijd sexueel tegemoetkomen als híj dat wil? No way, José. Dan steek je hem maar lekker in een molshoop, dan heb je heel de wereld aan je lul hangen! Vermaken wij ons wel met onze kekke roze vibrator die we gratis kregen bij een Viva-abonnement. Daar kleeft namelijk maar één nadeel aan. Want die kan geen gras maaien.

Even voor alle duidelijkheid: Ik heb gesproken namens alle vrouwen die een overspelige lapzwans als vent hebben. Daar schaar ik mijzelf NIET onder. Mijn seksleven is nog steeds de welbekende uitzondering op de regel. Waarvan akte.

Ik ben Tassie. Kus.

Life sucks and then you die

1 September, de fakansie veurbie, dochter weer naar school op haar nieuwe nikes, met haar kekke coolcat-shirtje aan en de witte motor in haar spongebob-schooltas. Mister Boilingpoints naar zijn schizofrene baas, dus het rijk veur Tassie alleen. Lijkt me een goeie dag om dit doodgewaande weblog maar weer eens nieuw leven in te blazen.

Life sucks and then you die. Voor sommige mensen én dieren is dát de keiharde realiteit. Neem nou dat Jack Russeltje dat bij onze buren in de flat huist. Het ene moment huppelt dit keffertje nog vrolijk in het rond, het volgende moment komt er één of andere infantiele medeflatbewoner die het beestje, zonder enige aanleiding, finaal de vernieling in trapt. Resultaat: gebroken ribben en ander inwendig letsel, een koppie als een Jigsaw-puzzle en een lijdensweg die hij, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niet zal overleven. Wel stoer, een kerel van zo’n 1 meter 80 tegen een hondje van krap 30 cm. Bijna net zo stoer als die twee afgevaardigden van de sterke arm der wet die vervolgens vermanend hun vingertje kwamen opsteken naar deze randdebiel om hem te sommeren dit vooral “nóóit meer te doen”. Zal dát ff indruk hebben gemaakt!
Tot zover zomaar een “incident” uit zomaar een wijk in zomaar een stad zomaar ergens in Lolland.
Nog niet schokkend genoeg?

We schrijven de 15-jarige Tim Weerstand uit Koog aan de Zaan. En met zijn weerstand is het niet best gesteld. Tim heeft namelijk een ongeneeslijke vorm van botkanker en nog maar een paar maanden op de teller. Vijf klasgenootjes wilden hem een hart onder de riem steken en togen met een tas vol cadeautjes, snoep en beterschapswensen richting het AMC in A’dam. In de metro ging het mis. Maar liefst 14(!) ALLOCHTONE jongeren namen deze jongens te grazen waardoor ze met lege handen bij de doodzieke Tim aankwamen. Waarom ik “ALLOCHTONE” vetgedrukt en met hoofdletters heb neergezet? Trap die open deur zelf maar in en anders laat ik de eer van de uitleg gráág over aan mijn wederhelft, Mr. Boilingpoints. Die is daar véél beter in. Voor Tim hoop ik op een wonder, voor die kansloze weggooiers: ONGEZIEN DE TIEFUS!

Mijn wederopstanding bij WordPress. Leuker kan ik het niet maken. Het is zoals het is.

Ik ben Tassie. Kus.