Michael Jackson. Because he’s dead.

Het zal niemand ontgaan zijn. Michael Jackson alias Wacko Jacko heeft de pijp aan Maarten gegeven, Magere Hein is hem komen halen, hij is kassiewijlen, zijn lichtje is uitgegaan, hij is DOOD. Tja, dat is naar, maar, zoals mijn oma altijd riep, als je tijd is gekomen, is je tijd gekomen. En natuurlijk is 50 jaar geen leeftijd om het hoekie om te gaan, maar that’s life. Mijn wederhelft is nooit zo’n prater op de vroege ochtend dus als er dan al wat uitkomt na het verlaten der klamme lappen, dan kan je er wel van uitgaan dat we met een heuse scoop te maken hebben. “Michael Jackson is dood!”. Ja, jij ook goedemorgen, maar eerst even mijn vreetstenen poetsen, hoor. Kijk, voor sommige mensen zijn er nou eenmaal belangrijkere dingen in het leven dan een King of Pop die aan het hemelen is geslagen. En laten we wél even realistisch blijven, de “King of Pop” was hij, naar mijn idee, allang niet meer. Tuurlijk, hij heeft zijn onuitwisbare sporen in de muziekwereld achtergelaten, maar hoelang is het inmiddels geleden dat er, vocaal gezien, wat zinnigs uit Jackson’s strotje kwam? De hele media loopt momenteel over van dat er een icoon is heengegaan, jankende mensen over de hele wereld die “totaal in shock” zijn, niet meer weten hoe nu verder te moeten, tvprogrammeringen worden omgegooid omdat alles nu om The Freak of Pop draait. The Freak of Pop ja, want dát was wat hij de laatste jaren was. De eeuwenoude dooddoener “Over de doden niets dan goeds”, is toch je reinste hypocrisie? Michael Jackson was allang niet meer Bad, Thriller of Billy Jean. Hij was een heuse karikatuur van zichzelf geworden die je toch, met de beste wil van de wereld, niet meer serieus kon nemen? Een wereldvreemde, verknipte man die van gekkigheid niet meer wist wat ie met zijn geld moest doen en die eigenlijk altijd in een surrealistische werkelijkheid heeft geleefd. De schuld van zijn afkomst, zijn familie, de media? Dat zal er vast mee te maken hebben gehad, maar feit blijft dat ieder mens uiteindelijk verantwoordelijk is voor zijn eigen daden, zijn eigen leven. Een baby over een balkon laten bungelen, zó aan je gezicht laten sleutelen dat je neus er nagenoeg afpleurt, medicijnverslavingen, financiele debacle’s, gehuld in pyama en met mondkapjes kerstinkopen doen. Need I say more? Dan ben je toch enigzins loco in je bovenkamer? En dan heb ik het nog geeneens over het vermeende kindermisbruik waarvan ík het toch een typisch gevalletje van “waar rook is, is vuur” vind. Michael Jackson is dood en dat is erg, voor zijn kinderen die toch hun papa kwijt zijn. Voor zijn ouders die toch hun zoon kwijt zijn. Voor zijn broers en zussen. Maar niet voor hemzelf want ik denk dat de dood, en daarmee de rust, het mooiste is wat hem ooit is overkomen.

Ik ben Tassie. Over naar de orde van de dag.

Update: Laatste nieuws ivm het overlijden van Michael Jackson: Hij zal NIET worden gecremeerd. Hij bestaat voor 99% uit plastic… Hij zal worden omgesmolten tot LEGO. Kunnen kinderen eindelijk veilig met hem spelen.

Heeft U al geboekt?

Ik ga op reis en ik neem mee… Eureka! De vakantie staat weer veur de deur! Of, voor degene die zich nog geen dagje zandhappen aan zee kan veroorloven, de vakantieperióde. Die voelen de kredietcrisies als een loodzwaar juk op hun schouders hangen en nestelen zich, met roestige BBQ, een paar kilo vlees van de kiloslager, kratje Brouwmeester en fles Lambrusco in achtertuin, danwel op balkonia. Groen van jaloezie(of is het van het in verregaande staat van ontbinding verkerende vlees van die kiloslager?) kijken ze met lede ogen toe hoe de buurtjes hun Renault Megane volstouwen met allerhande nutteloze rotzooi, klaar om af te taaien naar verre oorden. 6 paar stilettohakken in verschillende kleuren voor de buuf terwijl ze uiteindelijk tóch drie weken op Crocs of Birckenstocks rondhuppelt, het SodaClub-apparaat want handig én goedkoop limonade maken maar sangria smaakt tóch lekkerder, 5 dikke fleecetruien want stel je voor dat er voor het eerst in 100 jaar een koudefront van -12 boven Marbella komt te hangen én 30 kilo Dorétjes want we willen wél zo af en toe in een oudhollandsche pieper kunnen prikken.

Lollanders hebben altijd wat te zeiken. Als de kerstkadootjes nog niet koud uitgepakt zijn, zitten ze al op Sunweb.nl om de zomervakantie te boeken om, vervolgens, te pochen en te snoeven over het fán-tas-ti-sche 37 sterrenappartementencomplex met elke avond live-muziek, airco en gevulde minibar op de kamer mét Hästens-bedden, mega-spetter-waterparadijs met 84 glijbanen en elke ochtend champoepelontbijt. “Wíj gaan 3 weken naar Marbella, en jullie? Wat?! Twee weekjes naar een minicamping in Boerenkolenstronkeradeel? Goh…ook héél..apart.” Om tenslotte met een meewarige “wat-zijn-jullie-toch-sloebers-blik” de reisgids weer terug in de tas te steken.En dan gá je naar die megavette, peperdure vakantiebestemming, waar een heel regiment landgenoten alleen maar van kunnen dromen, en dan nóg lopen mierenneuken en muggenziften. “Ik mis mijn Beter Bed-bed die piept en kraakt bij het stiften en waarvan ik bijkans een hernia oploop door die kuil in het midden.” Ook zoiets, 12 procent van de vakantie-azijnpissers mist hun vaste televisieprogramma’s. Welke dan? Het merendeelvan wat in de zomer wordt uitgezonden wordt al voor de miljoenste keer herhaald! En laten we het dan, en passant, ook nog eens hebben over die kroketten en frikandellen waar menig vakantievierder niet buiten kan. Hallo?! Dat hóeft ook niet! Friet van Piet en De kroket van Fred doen in Spanje goedverdoeme betere zaken dan alle tapasbarren bij elkaar! Wat ik dus ook met de beste wil van deze uitgerotte wereld niet kan begrijpen! “We gaan cultuurhappen in Spanje.” Ja, zo noemen ze dat dan. Cultuurhappen. In de praktijk houdt dat dus in dat de heren met een fles Heineken aan de bar de, toch al schaars geklede dames met hun ogen nóg verder uitkleden en dat de dames bakken met geld uitgeven aan nep-merkkleding of hun jengelende oververhitte koters zoet proberen te houden met ijsjes waar die kids vervolgens ernstig van aan de spetterpoep raken waardoor moeders stad en land moet afzoeken voor Norit en maak dát de, uiteindelijk gevonden, apotheker maar eens duidelijk met handen en voeten dat je Norit nodig hebt. Cultuurhappen, maar albondiga’s en pollo al ajillo hebben ze nog nooit gevreten en in het Museo del Prado zijn ze nog nooit geweest en wie Joan Miró was? Nóóit van gehoord, maar de zon was heet en de airco was koud en het water was nat en gelukkig hebben we de foto’s nog.
Waar wij naartoe gaan op vakantie?
Een weekje palingeten en de Hokie Pokie dansen met Koos Konijn op de Roompot in Kamperland. Gód, wat zal ik mijn buren missen!

Ik ben Tassie. Goeie reis!

In de sportschool gebeurt ‘t.

Belofte maakt schuld. Dat is een waarheid als een koe en aangezien ik Madbello gisteren de belofte heb gedaan om vandaag maar weer eens een blogje neer te plempen, los ik dus bij deze mijn schuld in. Waarvan akte.

De grote vraag die menig “Een Tas vol”-lezer de laatste maanden bezighoudt, te weten: Waar is Tassie en waarom blogt ze niet meer? Ik zal jullie, bij deze, uit deze tergende onzekerheid halen. Nee, ik ben niet terminaal, nee, ik heb ook geen reuma in vergevorderd stadium aan mijn vingers en nee, ik heb ook geen algeheel computerverbod opgelegd gekregen van mijn wederhelft, zodat hij het alleenrecht op onze pc heeft(al zou hij dat misschien wel graag willen). Tassie heeft een nieuwe hobby. Macrameeën? Theezakjes vouwen? Kleine huisdieren opzetten? Geen van dat allen. Tassie sport! Jawel! Ik ben sinds een aantal maanden trouwe klant van de sportschool. Drie á vier keer in de week fiets, loop, roei en crosstrain ik me de tandjes en hang ik aan de gewichten. In eerste instantie met als doel om uiteindelijk een lichaam á la Victoria Beckham te verwerven, maar, zo maakte mijn fitnessinstructeur me op subtiele wijze duidelijk, I had to give up that ghost. Te grove botten, te brede heupen, te weinig tijd wat ik in het sporten wil steken. HOE BEDOEL JE “te weinig tijd”? Drie uur per dag, vier keer in de week! Hoelang en hoe vaak zit die snol van Beckham dan met haar poenerige uitgemergelde reedt op de hometrainer??? Affijn, mijn drillinstructor made his point crystal-clear en nou heb ik dus mijn ambities bijgesteld en is mijn streven “gewoon” een goede conditie en “gewoon” een paar kilootjes(lees: een stuk of tien) kwijt zien te raken. However, behalve een nood is het sporten intussen óók een deugd geworden. Ik voel me net Hercules als ik, met het zweet op pukkel en snor, voldaan op de fiets huiswaarts keer.
Maar goed, aan zo’n sportschool kleven natuurlijk óók nadelen. De tijden dat ik sport zijn namelijk als mijn dochterlief op school zit. Zo rond een uur of 9 betreed ik het sport-walhalla. Op dat tijdstip zijn er nog geen Schwarzenegger-, Stallone-, en JeanClaude van Damme-wannabees om je aan te vergapen. Die liggen dan nog hun anabolen-steroïden uit te meuren op hun nest. Nee, ik schaar mij tussen de obesitas-huisvrouwtjes, de 80-100 afgekeurde kerels-met-heinekenspoiler-die-denken-dat-ze-nog-een-lichaam-als-een-jonge-god-hebben en de krakkemikkige bejaarden. Op zich niks mis mee, iedereen heeft immers het recht om te sporten. Als ze dat dan ook deden. Neem nou vanmorgen. Na drie kwartier volgas crosstrainen en drie kwartier op flink tempo fietsen was mijn volgende stap een uurtje hardlopen op de loopband. Too bad, alle banden bezet. Geeft op zich niet, dan kan ik altijd nog alvast gaan roeien(2 kilometer. Impressing huh?). Maar die wijven op die loopband, die lópen helemaal niet, laat staan rennen! Ze slenteren op een slakkegangetje van 3,5 kilometer per uur al ouwehoerent over onbenullige zaken als wat een bitch die Lorena uit GTST wel niet is, dat de Omo bij C1000 in de reclame is en dat pa met vaderdag zo’n énige brillenkoker heeft gekregen van de kinderen en “Poehpoeh, valt nog niet mee dat lopen op zo’n loopband, hé?”. Wát nou lopen? Als je gvd nog langzamer gaat lopen, sta je stil! Moeten zó die muffins die boven je broekrand uitpuilen verdwijnen? Of die kipfilets die onderaan je bovenarmen zwabberen? Ohnee, ik beweer niet dat ik een lichaam als een Godess heb. Verre van dat zelfs, maar daarom bén ik hier ook. Omdat ik klotsende oksels van het zweet wil genereren, omdat ik wél van die lovehandles af wil, omdat ik die peperdure sportbeha niet voor de kat zijn viool heb gekocht en dus niet wil wachten totdat die sherrynellen een keer uitge-ouwehoerd zijn over hun koffiezetapparaat dat nodig een keer ontkalkt moet worden. Ga dan lekker met een appelpunt en een bak pleur bij La Place(V&D) zitten. Maar neem dan wel de trap, raak je misschien nog een páár calorieën kwijt.

Ik ben Tassie. Schat, gaan we vanavond nog de love handelen?

Geen scooter in de schuur.

17 februari 2009.
Wat een feestdag hád moeten zijn, is het niet. Is één van die dagen in een jaar die ik het liefst over zou willen slaan. Geen taart, geen chips, cola of bier. Géén cadeau in de vorm van een hagelnieuwe scooter in de schuur waar je apetrots mee naar school kan scheuren. Géén eerste van de vele discussies tussen jou en mij over een helm die je wél op moet zetten. “Maar ma-hám, dan gaat mijn haar door de war!”. “Niks mee te maken, Marc. Je zet die helm op of anders wordt er geen meter op die scooter gereden.”  16 jaar… En elk jaar ga ik terug, terug naar tóen. En elk jaar op 17 februari beleef ik het weer. De pijn en de onmacht. “Sorry mevrouw, er is geen hartslag meer. Uw kindje is overleden.” Lag het aan mij? Maar ik héb niet gerookt en ik héb geen alcohol gedronken en ik héb gezond gegeten en je kamertje was zo mooi geworden. 36 weken had ik je bij me, ik voelde je schoppen en ik glimlachte als je weer eens de hik had. Ik was al aan het aftellen. Nog maar 4 weken en dan zou ik je in mijn armen houden. De maxi cosi stond al klaar en de kleertjes die ik je aan zou doen… Ik heb je ze ook aangedaan, maar het waren ook meteen de enige kleertjes die ik je ooit aan zou doen. En nu zijn we alweer 16 jaar verder. En het is waar wat men tóen zei. “Het verdriet slijt. de scherpe kantjes gaan eraf.” En dat is ook zo. Ik huil niet meer elke dag om jou en ik ben zelfs weer gelukkig geworden. Maar het gemis blijft, altijd. Het enige wat ik jou nog kan geven zijn bloemen op je grafje.
Vandaag geen scooter in de schuur.

STIVORO is boos

STIVORO, u weet wel, die stichting die alle dampende medemensen verguist, verkettert en behandelt als waren het regelrechte melaatsen, zijn, op zijn zachtst gezegd, not amused. *Steekt even een Pall-Malletje op* Ze worden namelijk overspoeld door lege peukenpakjes die naar hun antwoordnummer worden gestuurd, en het mooie van een antwoordnummer is, dat je er geen postzegeltje op hoeft te plakken zodat de ontvanger veur de portokosten opdraait. Dat vinden hunnie jammer, zelfs een beetje flauw, want, zo meldt STIVORO, die kosten moeten worden betaald van het subsidiegeld dat ze krijgen van de overheid, de hartstichting, KWF Kankerbestrijding en het Astmafonds. *Hoestbui* Om een lang verhaal kort te maken, dat hoesten wij(dus óók de nicotinebehoeftigen) dus gewoon op. Wat is je probleem dan, STIVORO? Jullie mogen ons rokers wel aan alle kanten dwars zitten, maar als die jongens van tabakspot.web-log.nl jullie het mikpunt van een practical joke maken, waar massaal gehoor aan wordt gegeven, dan doen jullie huilie? Dát noem ik nou “een beetje flauw”. *Gooit even de asbak leeg* Kijk, dat het getuigt van een totaal gebrek aan gevoel voor humor, dát lijkt me duidelijk, maar qua intelligentie scoren jullie ook niet al te hoog, hé? *Maakt nieuw pakje Pall Mall open en vuurt* Is namelijk niet héél handig om jullie klaagzang via een persbericht de wereld in te spuien. De kat op het spek binden, noemen wij dat. Neem van ons subsidiegeld maar gauw een extra medewerker voor in de postkamer aan. *Stopt drie lege pakjes in envelop*

Ik ben Tassie. *Hoest* Kus.

De kortzichtigheid van mannen.

Wát zegt psychotherapeut Gary Neuman?
“Vrouwen hebben overspel mannen aan zichzelf te danken.”
I’m bloody fucking stunned! Om te voorkomen dat je vent zich in de armen en tussen de benen van één of andere bimbo stort moet je je partner, volgens deze stupido, altijd sexueel bevredigen wanneer hij dat wil en dien je (meer) interesse te tonen in zijn hobby’s. Doe je dat niet, dan moet je dus niet raar opkijken als hij zijn stijve stiffbone in de punani van bijvoorbeeld de buurvrouw of zijn secretaresse boort. Is je eigen schuld, dikke bult en daarom, zo stelt Alfred E Neuman Gary Neuman, zou je je overspelige echtgenoot altijd moeten vergeven. Deze conclusies zijn gebaseerd op een enquete onder 25.000 mannen, zowel overspelige bastards als trouwe honden. Mág ik even resumeren: de enquete is afgenomen door een vent én beantwoordt door uitsluitend mannen. Need I say more? Ja? Mooi, dan volgt hier mijn persoonlijke eindconclusie. De cliché’s dat mannen allemaal hetzelfde zijn én hun pik achterna lopen én maar aan één ding denken zijn dus waar. Ze zijn wáár! Gary Neuman zegt het zelf: “Bijna 90 procent van de vreemdgangers bleek ontevreden te zijn over zijn huwelijk. “Mannen worden in de armen van een ander gedreven als ze thuis niet genoeg seks krijgen,” aldus Neuman.”

Goed, genoeg van deze seksistische bullshit, gezien door de soepoogjes van een man. Nou ga ik deze ridiculiteit eens even analyseren vanuit vrouwelijk perspectief. Want heren, waar zou het toch aan liggen dat jullie vrouwen nog liever naar Andries Knevel op tv kijken dan met jullie tussen de lakens te kruipen? Misschien omdat jullie zélf tekortschieten én té kort schieten? Geloven jullie nou werkelijk dat wij übergeil worden van een vent die met een ongeschoren porem, een fles bier in zijn ene hand en de afstandsbediening in zijn andere hand en zijn zweetpoten op tafel voor de tv zijn heinekenspoiler ligt te showen? En áls ons libido dan dusdanig buitenproportioneel is dat die door jullie bevredigd dient te worden dan is er van bevrediging onzerzijds niet of nauwelijks sprake. Wij kunnen namelijk niks met een magnetron-neuker: Ping! Klaar. En weten jullie wat een clitoris, verjaardagen én de wcpot met elkaar gemeen hebben? Jullie zitten er áltijd naast. Welzeker hebben wij vrouwen behoefte aan sex, maar wij verkiezen, in tegenstelling tot jullie, kwaliteit nog altijd boven kwantiteit.
Een man vergeven als ie een ander volgeblaft heeft? Wat dacht je van “CD van jou, CD van mij”! Hem altijd sexueel tegemoetkomen als híj dat wil? No way, José. Dan steek je hem maar lekker in een molshoop, dan heb je heel de wereld aan je lul hangen! Vermaken wij ons wel met onze kekke roze vibrator die we gratis kregen bij een Viva-abonnement. Daar kleeft namelijk maar één nadeel aan. Want die kan geen gras maaien.

Even voor alle duidelijkheid: Ik heb gesproken namens alle vrouwen die een overspelige lapzwans als vent hebben. Daar schaar ik mijzelf NIET onder. Mijn seksleven is nog steeds de welbekende uitzondering op de regel. Waarvan akte.

Ik ben Tassie. Kus.

Life sucks and then you die

1 September, de fakansie veurbie, dochter weer naar school op haar nieuwe nikes, met haar kekke coolcat-shirtje aan en de witte motor in haar spongebob-schooltas. Mister Boilingpoints naar zijn schizofrene baas, dus het rijk veur Tassie alleen. Lijkt me een goeie dag om dit doodgewaande weblog maar weer eens nieuw leven in te blazen.

Life sucks and then you die. Voor sommige mensen én dieren is dát de keiharde realiteit. Neem nou dat Jack Russeltje dat bij onze buren in de flat huist. Het ene moment huppelt dit keffertje nog vrolijk in het rond, het volgende moment komt er één of andere infantiele medeflatbewoner die het beestje, zonder enige aanleiding, finaal de vernieling in trapt. Resultaat: gebroken ribben en ander inwendig letsel, een koppie als een Jigsaw-puzzle en een lijdensweg die hij, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, niet zal overleven. Wel stoer, een kerel van zo’n 1 meter 80 tegen een hondje van krap 30 cm. Bijna net zo stoer als die twee afgevaardigden van de sterke arm der wet die vervolgens vermanend hun vingertje kwamen opsteken naar deze randdebiel om hem te sommeren dit vooral “nóóit meer te doen”. Zal dát ff indruk hebben gemaakt!
Tot zover zomaar een “incident” uit zomaar een wijk in zomaar een stad zomaar ergens in Lolland.
Nog niet schokkend genoeg?

We schrijven de 15-jarige Tim Weerstand uit Koog aan de Zaan. En met zijn weerstand is het niet best gesteld. Tim heeft namelijk een ongeneeslijke vorm van botkanker en nog maar een paar maanden op de teller. Vijf klasgenootjes wilden hem een hart onder de riem steken en togen met een tas vol cadeautjes, snoep en beterschapswensen richting het AMC in A’dam. In de metro ging het mis. Maar liefst 14(!) ALLOCHTONE jongeren namen deze jongens te grazen waardoor ze met lege handen bij de doodzieke Tim aankwamen. Waarom ik “ALLOCHTONE” vetgedrukt en met hoofdletters heb neergezet? Trap die open deur zelf maar in en anders laat ik de eer van de uitleg gráág over aan mijn wederhelft, Mr. Boilingpoints. Die is daar véél beter in. Voor Tim hoop ik op een wonder, voor die kansloze weggooiers: ONGEZIEN DE TIEFUS!

Mijn wederopstanding bij WordPress. Leuker kan ik het niet maken. Het is zoals het is.

Ik ben Tassie. Kus.

Vozen in het Vondelpark

Kunt u ook niet wachten tot de buiten-temperatuur minimaal de waarde van 20 graden celsius bereikt? Lekker barbeknoeien in je tuintje op ‘t zuiden, genieten van het file-leed richting strand Scheveningen in je cabriootje met een RayBan op je poffertjesporum, op een terrasje slurpen van een overheerlijke Bacardi Mojito of een romantische avondwandeling met je lief door het park. Wie droomt er niet van? Als het aan wethouder Paul van Grieken van het Amsterdams stadsdeel Oud-Zuid ligt, krijgt zo’n romantische avondwandeling door het Vondelpark een beduidend “diepere” betekenis. Weest u dus niet bevreesd voor een vette prent wegens het schenden van de openbare eerbaarheid, huppekee, rok omhoog, broek omlaag en palen laden! Een geheel nieuw stigma gloort aan de horizon: Wie na het avondmaal een wandelingetje wil maken door het Vondelpark is geil en wil neuken.
Uiteraard moeten er een aantal strenge regels in acht genomen worden. Zo dient het “afval” netjes opgeruimd te worden, wat dus inhoudt dat de gebruikte condooms keurig verdeeld in de ligusterheggen worden gehangen en de besmeurde kleenexjes zorgvuldig tussen de perkplantjes worden verstopt. Opgeruimd staat netjes! “Het” mag nooit gebeuren in de buurt van kinderspeelplaatsen. Yeah right! Alsof die blagen zich alleen maar bij de schommel en de wipkip ophouden. En bovendien moet de geyle neuqsex beperkt blijven tot de avond-en nachtelijke uren. Túúrlijk! De avond vangt aan om 18.00u en na dat tijdstip zitten alle tere kinderzieltjes braaf binnen, zéker in Amsterdam! Goeie move, van Grieken! Amsterdam heeft er weer een nieuwe toeristische attractie bij!
By the way, uw trouwe viervoeters dient u wél hermetisch aangelijnd te houden. Dat dan weer wel. Loslopende honden worden namelijk als storender ervaren dan een übergeil stelletje dat en plein publique de complete kamasutra aan het afwerken is. Bijkomend voordeel dus voor onze exhibitionisten, want stel je voor dat je in je opperste opwinding niet in de gaten hebt dat het niet je partner is die je zo zaligmakend in je kruis aan het snuffelen is, maar de flatcoated retriever van de overbuurman die zijn dagelijkse portie bonzo nog niet heeft gehad. Om nog maar te zwijgen van het risico dat die “blote billetjes in het gras” binnen de tijd van een zucht en een scheet worden getransformeerd tot “blote billetjes in een hoop hondenstront”. Dankzij meneer van Grieken wederom een weerzinwekkend staaltje van Nederland op zijn smalst. Misschien óók een beetje eigenbelang, stoute krullenbol?

Ik ben Tassie. Zal ik dan als eerste de link leggen? Kus.

De Vegan Streaker doet huilie.

Hallokidoki!
Vergeet Sloran van der Joot. Vergeet Weert Gilders met zijn fillum die we, met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid, toch nooit krijgen te zien. We hebben namelijk een nieuwe prominente malloot in ons midden! De Vegan Streaker! Ofwel, Peterrrr Janssen die, gehuld in een nietsverhullende zwarte string, de uitzending bij Paul de Leeuw danig kwam verstoren. Nog niet gezien? Rijst de vraag onder welke steen jij huist, maar vooruit, a’blieft! Deze rozebotteljam-vretende dierenleedactivist vindt de actie van Paul de Leeuw als reactie op zíjn actie(vat U ‘em nog?) een regelrechte vorm van aanranding! Sja, sneu natuurlijk dat je pielemuis nu bij tout ‘Ollanda op het netvlies staat gegrift, maar dan had je Andries Knevel maar moeten uitkiezen!
Laten we de definitie van “streaker” eens onder de loep nemen. Walla!

Een streaker is een persoon die bij een openbaar evenement onverwachts naakt ten tonele verschijnt met het doel het evenement te verstoren, te provoceren, of zichzelf in de schijnwerpers te plaatsen.

Náákt dus, en niet met één of andere foute string van slechte kwaliteit aan je reet! Wat je met een permanent marker op je lijf kalkt, moet je dan óók waarmaken, hé. En daar heeft Paultje je even een handje bij geholpen, dan moet je achteraf óók niet huilie doen! Behalve een veganist en een moralist is deze Peterrrrr Janssen óók nog een anti-kapitalist! 22 jaar, werkloos(want dus tégen het kapitalisme) en het is niet duidelijk óf ie überhaupt ooit gewerkt heeft. Ah, wederom walla! Zijn rozebotteljam, tofuburgers, diervriendelijke reetveters en plastieken waterschoentjes financiert meneer dus over de ruggen van ons, hardwerkende medelanders. Ga voortaan even lekker op de eerste maandag van de maand streaken bij het loket van de Sociale Dienst als je je bijstandsbriefje komt inleveren en val mij er niet mee lastig als ik met het zweet nog op mijn rug van een week hard werken voor de televisie wil genieten van een lekker toastje foie gras cranberrypaté.

Ik ben Tassie. Nu even mijn blouse streaken. Kus.

Hoe word ik een viswijf?

Goed, wat zal ik vandaag weer eens eten? Es even zien. Dat wordt dan een “rare” biefstukje in een visolie-marinade, gemengde salade met tonijn met daarover een visolie-vinaigrette en aardappeltjes gebakken in, U raadt het al, visolie. Als voorgerecht houd ik het op een pittige bouillabaise(vissoep) en qua nagerecht lijkt me een chocolademousse van 15 gram pure chocolade wel geschikt. Over een culinair hoogstandje gesproken! Oké, ik geef toe, ik sta niet echt te popelen om mijn slabbetje voor te binden, maar ‘t is ff een kwestie van door de zure appel heenbijten en dan zou het me vanavond zomaar 100 orgasmes op kunnen leveren ! Althans, als ik Marrena Lindberg, therapeute en schrijfster van het boek “Orgasmedieet”, moet geloven. Wát een bloody fokking flauwekul! Visoliecapsules en pure chocolade om je liefdesleven een boost te geven, dan heb je in je seksuele ontdekkingstocht tóch een keer een cruciale afslag gemist hoor, Mevrouw Lindberg! Of meneer Lindberg, dát kan natuurlijk óók. Moet je hem toch maar eens uitleggen dat de clitoris géén vulkaan in Griekenland is en dat de g-spot níet die rode stip in het midden van je koekenpan is om te zien of ie wel goed heet is! Verder stelt Lindberg dat suiker, koffie, sojaprodukten en tabak je seksuele lusten genadeloos te gronde richt. Zat er in chocolade nou óók geen suiker? However, die koffie kan me dan zowiezo gestolen worden, maar wat de rest betreft: suiker en soja passeren wél met enige regelmaat mijn maag-darmkanaal en geloof me, dat doet bij míj niks af aan mijn libido. Bovendien kan ik uit ervaring beamen dat het ontberen van tabak juist helemaal niet bevorderlijk is voor je sexlife. Neem mij mijn sigaretje af en alle lust in wat dan ook vergaat me, dus zéker ook in geyle neuqsex! Goed, 100 orgasmes op één dag heb ik tot op heden nog niet mogen ervaren, maar erg rouwig ben ik daar ook niet om. Ik neem genoegen met 75…

Ik ben Tassie. Loopt een blinde man langs de visboer en zegt vriendelijk: Goedendag dames. Kus.